Introduction

The question begs to be asked: There are two Torah readings that begin in a similar manner: Parshas Noach begins Eileh toldos Noach, “These are the offspring of Noach,” and the Torah reading of the present week begins V’eileh toldos Yitzchak, “These are the offspring of Yitzchak.” Obviously, both these Torah readings could not be called Toldos. However, it would seem logical that Noach, the Torah reading that appears first, be called Toldos, and the present Torah reading be called Yitzchak to distinguish them from one another. Why then is this Torah reading called Toldos?

The question is reinforced by the teaching of the Baal Shem Tov1 that an entity’s name in the Holy Tongue conveys the life-force that brings the entity into being and grants it vitality. Extending the concept further, it can be said that the name of each Torah readingencapsulates its theme. This Torah reading focuses almost exclusively on the life of Yitzchak, one who by and large did not leave his private sphere and engage with others. How is the name Toldos, which in a broad sense refers to producing offspring, both biological children and spiritual “children” – bringing another person closer to G‑d and His Torah – a fitting name for a Torah reading that describes a person whose energies were predominantly pointed inward?

If anything, the name Toldos would have been appropriate for a Torah reading that described the Divine service of Yitzchak’s father, Avraham. Avraham was constantly involved with others. He would travel from city to city, gathering people, proclaiming G‑d’s existence. Yitzchak did not follow this path. Nevertheless, it is the Torah reading associated with Yitzchak that is named Toldos.

The Rebbe resolves these questions by focusing on the power of an inward focus, how it can bring about change, not only in a person himself but also in the people around him. Indeed, such inward intensity can motivate more lasting change in others than the inspiration that a person focused on outreach may arouse.

The Heritage the Patriarchs Transmitted

There is a well-known adage of our Sages,2 “Everything that happened to the Patriarchs (avos) serves as a sign for their descendants (banim).”3 In several sources, Ramban4elaborates upon this adage, explaining how the actions of the Patriarchs and the events in their lives foreshadow incidents that would occur to their descendants, the Jewish people.

The choice of the words avos and banim, literally, “fathers” and “sons,” is significant. With this phrasing, our Sages imply that the Patriarchs transmit a spiritual inheritance to their descendants. Thus, the actions of the Patriarchs are not merely signs5foreshadowing their descendants’ future. Rather, the Patriarchs’ actions and personal history empower6 their descendants7to face and overcome similar challenges in the future.

In our parshah, the Torah relates8 that there was a famine “in the land,” in Eretz Yisrael, and G‑d revealed Himself to Yitzchak and told him: “Do not descend to Egypt. Dwell in the land that I will tell you about. Sojourn in this land, and I will be with you and bless you.”

Our Sages explain that after the Akeidah, Yitzchak was “a perfect burnt-offering.”9 Hence, he had to remain in Eretz Yisrael because “the Diaspora is not appropriate for you,”10 and unlike his father, Avraham, he could not leave Eretz Yisrael for the Diaspora (Egypt) when there was a famine in Eretz Yisrael.

The “sign” for Yitzchak’s descendants is immediately obvious:11The Jews’ true place is not in exile (the Diaspora), but in Eretz Yisrael, where they are “children eating at their Father’s table.”12Ultimately, G‑d will redeem them and bring them there. Thus, even when “we have been exiled from our land because of our sins,”13 and are not “at our Father’s table,” we cannot remain content and at peace in exile,14 knowing that this is not where we belong. We continue to hope15 and to plead with our Father to return us to His table, to Eretz Yisrael. Indeed, three times each weekday we request and press,16 “Speedily cause the scion of David Your servant to flourish”; and every day (even on Shabbos and festivals) we ask, “May our eyes see Your return to Zion with mercy.”17

This may be one reason why in the Ultimate Future we will say to Yitzchak specifically, “You are our father.”18 At that time the Jews will exhibit the qualities of inner perfection and fulfillment whose potential they derive from Yitzchak (the “perfect burnt-offering”). Therefore, at that time, they will be found in their true place, “at their Father’s table,” in Eretz Yisrael.

Living only in Eretz Yisrael is relevant specifically to Yitzchak, who never left that land. By contrast, Avraham and Yaakov lived in the Diaspora for significant periods of their lives.

א

ס׳איז ידוע דער מאמר חז״לא "כל מה שאירע לאבות סימן לבנים"ב. און ווי דער רמב״ןג איז מאריך לבאר בכמה מעשה אבות ווי זיי האָבן אין זיך סימנים לרמז אויף די מאורעות וואָס וועלן טרעפן מיט די בנים – מיט אידן.

וויבאַלד די חז״ל ברענגען אַרויס דעם ענין דוקא בלשון אבות ובנים וואָס די עניני האב ווערן איבערגעגעבן בירושה לבניו אחריו, איז מובן, אַז די מעשה אבות איז ניט סתם אַ סימן בעלמאד, נאָר אויך אַ נתינת כחה פון די אבות האומה צו די בניםו.

ובנוגע פרשתנו – די תורה דערציילטז אַז "ויהי רעב בארץ", און אַז בשייכות מיט דעם האָט דער אויבערשטער זיך באַוויזן צו יצחק׳ן און אים אָנגעזאָגט "אל תרד מצרימה שכון בארץ אשר אומר אליך גור בארץ הזאת ואהי׳ עמך ואברכך גו׳". זיינען חז״לח מסביר, אַז וויבאַלד ער איז געווען אַן "עולה תמימה" דאַרף ער בלייבן אין א״י און "אין חו״ל כדאי לך"ט (ער זאָל ניט טאָן ווי אביו אברהם, ווען ס׳איז געוואָרן אַ רעב איז ער אַרויס פון א״י קיין חו״ל, קיין מצרים).

וואָס דער סימן לבנים איז דאָ קלאָרי אויך אויבנאויף, אַז דער אמת׳ער אָרט פון אידן איז ניט אין גלות (בחו״ל), נאָר ווען זיי זיינען על שולחן אביהםיא – שגואלם ומביאם ל״שולחנו" לא״י, און דעריבער אפילו אין דעם זמן ווען "מפני חטאינו גלינו מארצנו״ – "בנים שגלו מעל שולחן אביהם"קענען אידן ניט זיין צופרידן ח״ו און אפילו ניט זיין רואיגיב אין גלות, וויסנדיק אַז דאָס איז ניט דער מצב אין וועלכן זיי דאַרפן זיין, נאָר זיי האָפןיג און בעטן צו אומקערן זיך ע״י אביהם לשולחן אביהם, אין א״י, ביז אַז זיי זיינען דאָס מבקש ותובעיד ג׳ פעמים בכל יום (חול) "את צמח דוד עבדך מהרה תצמיח״, און (בכל יום – אויך בשבת ויו״ט כו') "ותחזינה עינינו בשובך לציון ברחמים"טו.

ויש לומר אַז דאָס איז איינער פון די טעמים וואס לעת״ל וועט מען זאָגן ליצחק דוקא "כי אתה אבינו"טז, וואָרום דעמאָלט וועט ביי אידן זיך אָנזען בגלוי די מעלת התמימות ושלימות, וואָס דעם כח אויף דערויף נעמען זיי פון יצחק אבינו ("עולה תמימה"), און דערפאַר געפינען זיי זיך במקומם האמיתי שולחן אביהם אין א״י,

וואָס דער ענין, צו זיין בלויז אין א״י, איז געווען דוקא באַ יצחק׳ן, משא״כ באַ אברהם און יעקב זיינען געווען זמנים ווען זיי האָבן זיך געפונען בחו״ל.

Two Thrusts in Divine Service

Our Sages teach,19 “Only three are called Patriarchs.” “Are called” is present tense, teaching that the spiritual heritage with which our Patriarchs endow us exerts ongoing and timeless influence on every Jew’s spiritual makeup.20 In particular, each of the Patriarchs’ life stories include details (and general themes) that express that Patriarch’s individual nature, and these empower their descendants to emulate those particular traits. This applies not only to the Jewish people as a whole and in specific circumstances, but “in all generations… for every Jew” (personally), even in the era of exile, in both Eretz Yisrael and the Diaspora.

To elaborate: In general, the Jewish people are divided into two categories: Yissachar and Zevulun,21 “masters of Torah and masters of good deeds.”22

The former’s Divine service is directed mainly inward – to borrow the wording of the Torah,23 “Yissachar in your tents.” They are in their true place, totally devoted to Torah study.24 And there are others who are primarily involved in business activities. They leave the confines of Torah study to follow the motif of “Zevulun in your excursions,” engaging in worldly matters. Their Divine service follows the directives, “All your actions shall be for the sake of Heaven”25 and “Know Him in all your ways,”26 bringing holiness into mundane activities, your actions” and “your ways.”

Each Jew27 is empowered by the Patriarchs to carry out both these thrusts of Divine service:

Avraham empowers all Jews to follow the motif of Zevulun. Accordingly, Avraham left Eretz Yisrael and descended to Egypt, into the boundaries28 and limitations of the Diaspora, and there he brought people to recognize and serve G‑d. He had done the same earlier, while still in Ur Kasdim and Charan, bringing people “under the wings of the Divine presence,”29 as our Sages comment30 on the phrase,31 “the souls he gathered in Charan.” His Divine service as a whole can be summarized by the verse,32 “There, he called forth in the name of G‑d, the eternal L‑rd.” As our rabbis state:33

He began to teach the people that it is fitting to serve only the G‑d of the world… and to proclaim loudly to the entire world, informing them that there is one G‑d who should be worshipped…. He would travel around, calling and gathering people, going from one city to another and from one kingdom to another… proclaiming G‑d’s existence, as it is written, “And he called there in the name of G‑d….”

In this way he eventually caused G‑d to be, so to speak, not only “the G‑d of heaven” but also “the G‑d of the earth,”34 part of the ordinary conversation of common people.35

Yitzchak, by contrast, never left Eretz Yisraelfor the Diaspora. As “a perfect burnt-offering,” he had to remain in Eretz Yisrael; even there, the Torah records few examples of him leaving his private sphere and engaging with others outside. In other words, his primary focus in Divine service was directed inward.

These two Patriarchs empower the Jewish people’s two complementary modes of Divine service:

Avraham teaches and empowers every individual Jew, and the Jewish people as a whole, to extend himself outward and work with others. All Jews, even those whose primary focus is directed inward, toward Torah study, must at times leave their own sphere and bring holiness outside its natural boundaries. They must also make G‑d’s name known in such places and “gather souls,” i.e., draw Jews closer to G‑d and His Torah.36

In this vein, our Sages taught,37 “One who occupies himself solely with Torah study is like someone who does not have a G‑d.” And they taught,38 “Anyone who says, ‘I have nothing but Torah,’ does not even possess Torah. Instead, the focus should be Torah, as accompanied by deeds of kindness.”39

Yitzchak teaches and empowers every Jew to carry out inward-directed Divine service. This also applies even to those whose main focus is on the outside world, engaging in mundane pursuits and drawing holiness into them (“your actions” and “your ways,” as mentioned above), and bringing G‑d’s word to Jews who are currently distant from G‑d and His Torah. From time to time, these individuals must also insulate themselves from their external environment and focus inward, on the study of Torah, with a devotion that leaves no room for other worries or thoughts. During those days or hours, they should be just like “the generation who partook of the manna”;40 the Torah must be their sole occupation at those times.41

ב

וויבאַלד אַז דאָס וואָס "אין קורין אבות אלא לשלשה"יז איז אַן ענין של הווה, וביחד עם זה אַ דבר תמידי ונצחייח, איז מובן אַז פרטים פון מעשה אבות (ובפרט – כללות׳דיקע) וואָס דריקן אויס ענינו המיוחד פון יעדן איינעם פון די אבות, איז אַ סימן ונתינת כח לבנים – ניט נאָר לכללות עם ישראל, ובמצב מסוים, נאָר "בכל דור ודור . . . בכל אדם מישראל" (בפרט), אויך ווי אידן געפינען זיך בגלות בא״י, או בחו״ל.

וי״ל דעם ביאור בזה:

אידן זיינען בכללות פאַנאַנדערגעטיילט אין צוויי סוגים – ישכר און זבולוןיט, מארי תורה און מארי עובדין טביןכ: אידן וואָס זייער עיקר עסק בעבודת ה׳ איז בפנים, ישכר באוהליךכא, זיי זיינען במקומם האמיתי – אינגאַנצן איבערגעגעבן צו לימוד התורהכב; און אידן בעלי עסק וועלכע גייען אַרויס מחוץ פון די ד׳ אמות של תורה כו', זבולון בצאתך, און האָבן צו טאָן מיט עניני העולם – "מעשיך" און "דרכיך", און דורך זייער עבודה בזה אין אַן אופן פון "כל מעשיך לשם שמים"כג און "בכל דרכיך דעהו"כד, בריינגען זיי אַריין קדושה אויך אין עניני העולם.

און דאָס זיינען די צוויי סוגי עבודה, וואָס דעם כח צו דורכפירן זיי באַקומט יעדער אידכה פון די אבות:

אברהם אבינו איז אַרויס פון א״י און "אַראָפּגענידערט" אין מצרים, אין (מיצרים וגבולים פון) חו״ל, און האָט בעבודתו אויפגעטאָן, אַז דאָרט, און עד״ז נאָך פאַרדעם, זאָלן מענטשן אַנערקענען און דינען דעם אויבערשטן, האָט זיי געבראַכט "תחת כנפי השכינה", כמ״ש "ואת הנפש אשר עשו בחרן"כו, וכמסופר בארוכה במדרשי חז״לכז; כללות עבודתו איז געווען – "ויקרא שם בשם ה׳ א־ל עולם"כח, ווי די חז״ל זאָגןכט אַז "התחיל להודיע לעם שאין ראוי לעבוד אלא לאלוקה העולם . . ולקרוא בקול גדול לכל העולם ולהודיעם שיש שם אלוקה אחד ולו ראוי לעבוד והי׳ מהלך וקורא ומקבץ העם מעיר לעיר ומממלכה לממלכה . . שנאמר ויקרא כו׳"ל, ביז ער האָט געפועל׳ט אַז דער אויבערשטער זאָל זיין (נוסף אויף "אלקי השמים" אויך) "אלקי הארץ", "שהרגלתיו בפי הבריות"לא.

יצחק איז אָבער ניט אַרויס אין חו״ל. ואדרבה, היות ער איז געווען אַן "עולה תמימה" האָט ער געדאַרפט, געמוזט בלייבן אין א״י, און אויך דאָרט געפינט מען ניט (אויף אַזויפיל) אַז ער זאָל אַרויסגיין ממקומו הפרטי און פאַרנעמען זיך מיט אַנדערע מבחוץ. והיינו, אַז (עיקר) סדר עבודתו איז געווען בפנים.

און פון די צוויי אבות נעמען אידן ביידע קווים אין עבודה:

פון אברהם אבינו האָבן (יעדער און) אַלע אידן די הוראה ונתינת כח אויף דער עבודה מיטן זולת, מבחוץ: אַלע אידן, אויך די וואָס עיקר עסקם איז בפנים אין לימוד התורה, זאָלן אויך זיי מזמן לזמן אַרויסגיין ממקומם און ברענגען קדושה אויך מחוץ לגבול מקום הקדושה; זיי זאָלן מפרסם זיין שמו של הקב״ה בכל מקום ומקום, ביז "(הנפש) אשר עשו", מקרב זיין אידן לה׳ ולתורתולב, וכמרז״ל "כל העוסק בתורה בלבד כו׳"לג, און "כללד האומר אין לי אלא תורה אפילו תורה אין לו אלא תורה וגמ״ח";

און פון יצחק אבינו נעמט יעדער איד די הוראה און דעם כח אין עבודה בפנים, אַז אויך די וואָס עיקר עסקם איז בחוץ (צו (פאַרנעמען זיך מיט עניני העולם און דורך דעם) ממשיך זיין קדושה אין עניני העולם (מעשיך ודרכיך), און ברענגען דבר ה׳ אויך צו אידן וואָס זיינען לע״ע רחוקים מה׳ ותורתו) – דאַרפן אויך זיי פון צייט צו צייט זיך אָפּזונדערן פון דעם חוץ און עוסק זיין בפנים, בתורה, און באופן אז דעמאָלט האָבן זיי ניט קיין שום דאגות ("כאוכלי המן"לה) קיין שום אַנדערע מחשבות – אין דעם זמן דאַרף ביי זיי זיין תורתם אומנתם.

Fathering Spiritual Children

As mentioned on many occasions,42 although the names of the parshiyos seem to be taken from keywords at the beginning of each parshah,43the names are significant in their own right,for the use of these name is entrenched as Jewish custom – and Jewish custom has the strength of Torah Law.44Moreover, as the Baal Shem Tov45taught, an entity’s name in the Holy Tongue conveys the life-force that brings the entity into being and grants it vitality. This indicates that the name of each parshah encapsulates that entire parshah’s theme.

A clear example of this is in the name of our parshah,46 Toldos. It begins with the words V’eileh toldos, “These are the offspring”; Parshas Noach begins similarly – Eileh toldos (Noach). Had the parshiyos been named solely by their first word(s), then Parshas Noach – which is the earlier of the two – would more appropriately have been named Toldos,because the word toldos is closer to the beginning of the parshah than the name Noach. The later parshah that begins with the words V’eileh toldos, would then have been called Yitzchak, to distinguish it from the other parshah that would have been called Toldos.

The fact that instead the first of these two is called Noach – and not Toldos – while our parshah is called Toldos,indicates that the name Noach encapsulates the theme of the earlier parshah,47 and the name Toldos encapsulates the theme of the present one. The theme of our Torah reading is thus Toldos, “offspring,” i.e., producing children.

The lesson to be derived from this name is that every Jew must produce spiritual “children”making efforts to bring another Jew closer to G‑d and His Torah, and thereby “creating” a new Jew who keeps the Torah and its mitzvos as a result of his efforts to bring him closer to G‑d and His Torah. As our Sages taught,48 “Whoever teaches Torah to the son of another person is considered as if he fathered him.” Doing so fulfills the mitzvah of “Be fruitful and multiply” in a spiritual sense.49

Rashi alludes to this concept in his opening comment to this parshah, where he explains that the word toldos, “offspring,” refers to “Yaakov and Esav who are mentioned in the parshah.” “Yitzchak’s offspring” do not only include those who are on the level of Yaakov; they also include those who presently bear some degree of resemblance to Esav50 and with whom it is necessary to work so that they are fit to be “mentioned in the parshah.51Efforts must be made to draw them close and bring them into the realm of the Torah and its mitzvos, enabling them to realize that they are “the offspring of Yitzchak” and should be educated in his spirit, taught the parshiyos of the Torah, and trained in its mitzvos.

ג

שוין גערעדט כמה פעמיםלו בנוגע די שמות הסדרות, אַז (אע״פ וואָס בפשטות איז דער נאָמען פון יעדער סדרה על שם ההתחלה, אָבער) וויבאַלד זיי זיינען נעמען ע״פ (מנהג ישראל –) תורה [ובפרט ע״פ תורת הבעש״טלז אַז שמו אשר יקראו לו בלה״ק איז מהוה ומחי׳ ומקיים דעם דבר הנקרא בשם זה], איז מובן, אַז דער נאָמען פון יעדער סדרה בריינגט אַרויס דעם תוכן פון דער גאַנצער סדרה.

אַ ראי׳ מוכחת אויף דעםלח איז דערפון וואָס דוקא אונזער סדרה ווערט גערופן בשם "תולדות", בעת אַז אויך פ׳ נח פאַנגט זיך אָן מיט די ווערטער "אלה תולדות (נח)": אויב די שמות הסדרות וואָלטן געווען נאָר מצד התחלתם – וואָלט מער מתאים געווען אַז די פריערדיקע סדרה (נח) זאָל טראָגן דעם נאָמען "תולדות" (היות דער וואָרט "תולדות" איז נעענטער צו התחלת הסדרה ווי דער וואָרט "נח") און די סדרה שלאחרי׳ (אונזער סדרה, "תולדות") זאָל אָנגערופן ווערן "יצחק" (בכדי צו מאַכן אַן אונטערשייד צווישן איר און דער סדרה שלפני׳).

דערפון וואָס די ערשטע סדרה הייסט מיטן נאָמען "נח" און דוקא אונזער סדרה ווערט אָנגערופן מיטן נאָמען "תולדות" איז מוכח, אַז דאָס איז דערפאַר וואָס דער נאָמען "נח" (ניט "תולדות") דריקט אויס דעם תוכן פון דער פריערדיקער סדרהלט, און דער וואָרט "תולדות" ברענגט אַרויס דעם תוכן פון דער סדרה.

והיינו, אַז דער תוכן כללי פון דער סדרה איז דער ענין פון ״תולדות״ – הולדת בנים, וואָס די הוראה בזה ברוחניות איז, אַז יעדער איד דאַרף אויפטאָן דעם ענין פון "תולדות" ברוחניות – ס׳זאָל צוקומען נאָך אַ איד אַ שומר תומ״צ דורך מקרב זיין אים לה׳ ולתורתו, וכמאמרמ "כל המלמד בן חבירו תורה מעלה עליו הכתוב כאילו ילדו", וואָס דאָס איז דער ענין פון "פרו ורבו" בעבודה רוחניתמא.

און דאָס איז מרומז אויך בפירש״י ריש פרשתנו, אַז "תולדות" באַציט זיך צו "יעקב ועשו האמורים בפרשה", ד. ה. "תולדות יצחק" באַשטיין ניט נאָר פון אַזעלכע וואָס זיינען אין דער דרגא פון יעקב, נאָר מ׳דאַרף פועל זיין, אַז אויך אַזוינע, וואָס געפינען זיך אין אַ מעמד ומצב ע״ד ווי עשומב, זאָלן זיי ווערן "האמורים בפרשה", געהערן צו די ״תולדות יצחק״ (וחינוכו – לימוד הפרשיות (תורה) וקיום מצוותיהן) דורכדעם וואס מ׳דערנעענטערט זיי אוןמ׳בריינגט זיי אַריין אין תורה ומצות.

Inwardness and Offspring

This last point demands explanation. How does this idea, that Yitzchak produces “offspring” correlate with what was explained earlier, that Yitzchak’s Divine service focused on insulating himself in Eretz Yisrael and turning his energies inward? It was explained that Yitzchak did not direct his energies “outward” – to “offspring” that did not resemble the “fathers”52 – by involving himself with people outside the realm of holiness.

Another question: Since the parshah focuses entirely on Yitzchak and his Divine service, seemingly it should not have been called Toldos, but Yitzchak. That would draw attention to the unique quality of Yitzchak vis-à-vis Avraham – that Yitzchak did not go out to the Diaspora to generate “offspring” outside the realm of holiness, whereas Avraham’s Divine service centered on just that, “the souls he gathered in Charan.”

In resolution: Yitzchak is one of the three Patriarchs and, to borrow the wording of our Sages, “the use of the term avos (“Patriarchs”; literally, “fathers”) indicates that there are toldos, “offspring.” The aim of Yitzchak’s Divine service, like that of the other Patriarchs, was to produce offspring.

Moreover, it is noteworthy that it is not the parshiyos that describe the Divine service of Avraham and Yaakov that are introduced by the word Toldos and called by that name, but rather this parshah, which focuses entirely on Yitzchak’s Divine service. This shows that the Divine service of Yitzchak is the primary generator of the potential for toldos, “offspring,” to an even greater degree than the Divine service of Avraham or Yaakov.

ד

אָבער עפכ״ז פאָדערט זיך ביאור: ווי איז דאָס מתאים עם המבואר לעיל אַז תוכן ואופן עבודת יצחק איז געווען באופן הפכי – זיין אָפּגעזונדערט אין א״י, פאַר זיך, בפנים, און ניט אויפשטעלן "תולדות" בחוץ, שאינם (דומים ל)״אבות"מג, דורך התעסקות מיטן זולת בחוץ.

זאת ועוד: לפ״ז האָט די סדרה (וואָס רעדט אינגאַנצן וועגן ענינו ועבודתו של יצחק) געדאַרפט הייסן ניט "תולדות", נאָר "יצחק", בכדי אַרויסצוברענגען יחודו של יצחק, וואָס איז באַשטאַנען (כנ״ל) דוקא אין ניט אַרויסגיין לחו״ל צו אויפשטעלן דאָרט "תולדות", נפשות (ווי עבודת אברהם "ואת הנפש אשר עשו בחרן", כנ״ל).

ועכצ״ל, וויבאַלד אַז יצחק איז איינער פון די ג׳ אבות, און ״אבות – מכלל דאיכא תולדות"מד, פון אבות לערנט מען אָפּ, ווערט "תולדות", איז מובן אַז אויך זיין עבודה איז געווען אין אויפשטעלן תולדות.

נאָכמער: פון דעם וואָס דוקא די סדרה וואָס רעדט אינגאַנצן וועגן עבודת יצחק (הייבט זיך אָן און) ווערט אָנגערופן "תולדות", ניט די אַנדערע סדרות וואו עס רעדט זיך ענינו של אברהם (ויעקב), איז מוכח אַז עיקר ענין ה״תולדות", איז דוקא באַ עבודת יצחק נאָך מער ווי ע״י עבודת אברהם (ויעקב).

When the Nations Will All Stream to Zion

The above concepts can be better understood by first explaining how the Jews will conduct themselves in the Ultimate Future. This in turn will elucidate the thrust of Yitzchak’s Divine service – for, as explained above, in the Ultimate Future the Jews will address Yitzchak specifically with the phrase “You are our father.”

Rambam rules:53Moshe was commanded by the Almighty to compel all the inhabitants of the world to accept the commandments conveyed to Noach and his descendants.” Like all halachos, this ruling is eternally relevant, in all times and in all places. The ideal way for all mankind to fulfill their mitzvos, the Seven Universal Laws Commanded to Noach and his Descendants, is when they are influenced to do so by the Jewish people.

It is thus necessary to explain how the Jews will fulfill this role in the era of Mashiach. True, Rambam states that one of the hallmark achievements of Mashiach will be that54

He will then perfect the entire world,55motivating all the nations to serve G‑d together, as it is written,56 “I will make the peoples pure of speech, so that they will all call upon the Name of G‑d and serve Him57 with one purpose.”

However, a question arises: In that era, all Jews will be redeemed from their exile in the lands of the nations, and will live in Eretz Yisrael. Now, the halachah states that:58

When the Jewish people are in power over the non-Jewish nations, it is forbidden for us to allow an idolater among us. Even a temporary resident, or a merchant who travels from place to place should not be allowed to pass through our land unless he has previously accepted the Seven Universal Laws Commanded to Noach and his Descendants.

Under such circumstances, how will the Jews introduce all non-Jews to the observance of these Seven Universal Laws?59

A resolution can be reached based on the prophecies of Yeshayahu regarding the Ultimate Redemption:60

And it shall be at the end of the days that the mountain of the L‑rd’s house shall be firmly established at the top of the mountains… and all the nations shall stream to it. And many peoples shall go, and they shall say, “Come, let us go up to G‑d’s mountain, to the House of the G‑d of Yaakov, and let Him teach us of His ways, and we will go in His paths,” for from Zion will emerge the Torah…. He will judge between the nations…. and they will beat their swords into plowshares. They will ask of Israel,61 “O house of Yaakov, come and let us go in the light of G‑d.”

This prophecy implies that in the Ultimate Future, non-Jews will also learn the ways of G‑d and serve Him. This change will not be prompted by the Jews leaving the Holy Land for the Diaspora to influence the non-Jews. Instead, this transformation of the non-Jews will be motivated by their own realization of the truth. The Jewish people, Eretz Yisrael, and the Beis HaMikdash will reach a consummate level of perfection, and G‑d’s light will shine forth openly and be obvious to all mankind. Inevitably, this will motivate non-Jews throughout the entire world62 to the extent that “all the nations shall stream to the Beis HaMikdash. And many peoples shall go, and they shall say, ‘Come, let us go up to G‑d’s mountain… and let Him teach us of His ways.’ ”

In the Ultimate Future, then, Jews will not have to go out and involve themselves with humanity as a whole. Instead, they will be focused on studying the Torah and its wisdom,63as Rambam writes:64 “The Jews will therefore be great Sages and know the hidden matters, and will attain an understanding of their Creator to the full extent of human potential.” Even though the energies of the Jews will be centered inward, on the Torah, they will nevertheless inspire the non-Jewish nations, who as a result “shall go” to Eretz Yisrael and say, “Let us go in the light of G‑d.”

ה

וועט מען דאָס פאַרשטיין בהקדם הביאור אין אופן ההנהגה לעת״ל, וואָס דערפון וועט אויך זיין מובן בנוגע לעבודת יצחק, וכנ״ל סוס״א, אַז לעת״ל יאמרו ליצחק כי אתה אבינו.

דער רמב״ם פסק׳נטמה "צוה משה מפי הגבורה לכוף את כל באי העולם לקבל מצות שנצטוו בני נח", וואָס די הלכה איז, ווי אַלע עניני הלכה, אַן ענין נצחי בכל הזמנים ובכל המקומות, אַז די הנהגה הרצוי׳ אינעם אופן קיום המצות פון כל באי העולם (שבע מצות ב״נ) איז ווען דאָס ווערט אויף זיי געפועל׳ט דורך אידן.

ועפ״ז צריך ביאור ווי וועט אָט דער תפקיד פון אידן (בשייכות צו ז׳ מצות ב״נ) דורכגעפירט ווערן בזמן דלעת״ל בביאת משיח צדקנו – דער רמב״ם פירט טאַקע אויסמו אַז צווישן די ענינים נעלים וואָס משיח וועט אויפטאָן וועט זיין: "ויתקןמז את העולם כולו לעבוד את ה׳ ביחד שנאמרמח כי אז אהפוך אל עמים שפה ברורה לקרוא כולם בשם ה׳ ולעבדומט שכם אחד";

די שאלה איז אָבער: וויבאַלד אַז אַלע אידן וועלן אויסגעלייזט ווערן פון גלות העמים און וועלן זיך געפינען על אדמתם אין ארץ ישראל – און דער דין איז, אז ״בזמן שיד ישראל תקיפה . . (איז או״ה זאָלן זיין "אפילו יושב ישיבת עראי או עובר ממקום למקום בסחורה" דאַרף זיין פריער) שיקבל עליו שבע מצות״נ – איז ווי וועט עס זיין אַז אידן זיינען מחדש באַ די אומות, באַ "באי עולם" וועגן די ז׳ מצות ב״נ?

איז דאָס מובן פון די פסוקים אין ישעי׳נא בנוגע דער גאולה: "והי׳ באחרית הימים נכון יהי׳ הר בית ה׳ בראש ההרים . . ונהרו אליו כל הגוים והלכו עמים רבים ואמרו לכו ונעלה אל הר ה׳ אל בית אלקי יעקב ויורנו מדרכיו ונלכה באורחותיו כי מציון תצא תורה . . ושפט בין הגוים גו׳ וכתתו חרבותם גו׳ בית יעקב לכו ונלכה באור ה׳".

ד. ה. דאָס וואָס לעת״ל וועלן אויך אוה״ע לערנען די דרכי הוי׳ און דינען דעם אויבערשטן, וועט ניט קומען דורך דעם וואָס אידן וועלן אַרויסגיין פון ארצם הקדושה לחו״ל צו די גוים ועמים בכדי דאָס צו פועל זיין ביי זיי, נאָר היות אַז דער מעמד ומצב פון אידן, ארץ ישראל וביהמ״ק, וועט דעמאָלט זיין בתכלית המעלה והשלימות, דער "אור ה׳" וועט דאָרטן לייכטן בגילוי לעין כל חי, וועט דאָס בדרך ממילא פועל זייןנב אויף גוים ועמים רבים שבכל העולם ביז אַז "ונהרו אליו כל הגוים והלכו עמים רבים ואמרו לכו ונעלה אל הר ה׳ . . ויורנו מדרכיו גו׳".

קומט אויס, אַז לעת״ל וועלן אידן ניט (דאַרפן) אַרויסגיין לחוץ צו פאַרנעמען זיך מיט "כל באי העולם", נאָר זיי וועלן זיין ״פנויין בתורה וחכמתה״ – "יהיו ישראל חכמים גדולים ויודעים דברים הסתומים וישיגו דעת בוראם כפי כח האדם"נג; און פונדעסטוועגן וועלן אידן משפיע זיין אויף די אומות, אַז זיי אַליין וועלן דערוועקט ווערן און "והלכו" און זאָגן "לכו ונלכה באור ה׳"נד.

Why the Philistines Recognized Yitzchak’s G‑dliness

Yitzchak’s character and his form of Divine service were a semblance, and indeed a microcosm, of this future state.65

Unlike Avraham, who produced spiritual offspring by going “from city to city and from kingdom to kingdom” to make G‑d’s name known (as explained above), Yitzchak66 accomplished this by remaining in one place in Eretz Yisrael. There he drew all mankind toward him, like a large torch to which sparks are attracted.67

This theme runs through the entire parshah. When “there was a famine in the land,”68 Yitzchak thought of descending to Egypt, as his father did in a time of famine.69 Knowing well “the fundamental principle that Avraham implanted,”70 that G‑d is the master of the entire world and controls everything that happens in it, Yitzchak took that fundamental principle to its logical conclusion: Divine providence had Avraham descend to Egypt, so he, Yitzchak, should do the same and leave Eretz Yisrael for the Diaspora. There, as his father Avraham had done during a famine in Eretz Yisrael, he would make G‑d’s presence known.71

G‑d, however, informed Yitzchak that his path of Divine service would be different from Avraham’s, and therefore told him, “Do not descend to Egypt… dwell in the land….” Our Sages72 interpret that command as meaning, “Cause the Divine presence to dwell in the land.” Yitzchak’s Divine service revealed G‑d’s presence not by descending to the Diaspora – and certainly not to its nadir, Egypt, “the nakedness of the land”73 – but rather, by “causing the Divine presence to dwell in the land,” in Eretz Yisrael. Through his Divine service there, the knowledge of G‑d’s presence would reach all mankind.

The description in the parshah of Yitzchak’s stay in Gerar indeed bears out how this came true. There he “became great. His greatness continued to increase, until he was truly prodigious.”74 “People would say, ‘Better manure from the mules of Yitzchak than the silver and gold of Avimelech, [the king of the Philistines].”75

This outcome is further emphasized in the next part of the narrative. At first, Avimelech told Yitzchak, “Leave us, because you have become much vaster than us.”76 However, after Yitzchak moved elsewhere and built an altar where “he called upon the name of G‑d,”77 “Avimelech, together with a company of his comrades, and Pichol, the general of his army, went from Gerar to Yitzchak,”78 and – in answer to Yitzchak’s query,79 “Why did you come to me?” – answered,80 “We have definitely seen81 that G‑d is with you, and so we said, ‘Let there be an oath between us.’ ”

Clearly, when they said that they saw that “G‑d is with you” – and specifically, when this awareness motivated them to the extent that Avimelech left his home to travel to Yitzchak and establish a covenant with him – they had been inspired to conduct themselves in a way of which Yitzchak would approve.

ו

עד״ז ומעין זה איז געווען ענינו ועבודתו של יצחקנה:

יצחק׳סנו אופן פון אויפשטעלן תולדות איז געווען ניט דורך גיין "מעיר לעיר ומממלכה לממלכה" אויף צו מפרסם זיין שמו של הקב״ה בכל מקום ומקום, ווי אברהם (כנ״ל ס״ב), נאָר זייענדיק אויף איין אָרט אין ארץ ישראל, האָט ער צו זיך צוגעצויגן די באי עולם, בדוגמת ווי אַן אבוקה גדולה וואָס ציט צו זיך די ניצוצות כו׳נז.

און דער ענין ווערט אַרויסגעבראַכט אין תוכן הסדרה: בשעת ס׳האָט זיך געשאַפן אַ מצב פון "ויהי רעב בארץ" איז געווען "דעתו (של יצחק) לרדת למצרים כמו שירד אביו בימי הרעב"נח. וויסנדיק דעם "עיקר ששתל אברהם"נט, אַז דער אויבערשטער איז דער מנהיג העולם און פירט אָן מיט כל הדברים שבעולם, איז פון דעם עיקר וואָס שתל אברהם אביו (וכמו שירד אביו) – האָט יצחק פאַרשטאַנען (– דעתו) אַז דאָס איז בהשגחה ובכוונה פרטית פון דעם אויבערשטן, אַז ער זאָל אַרויסגיין פון ארץ ישראל אין חו״ל און דאָרט מפרסם ומגלה זיין שמו של הקב״ה – אַזוי ווי אביו אברהם האָט געטאָן בזמנו, ווען ס׳איז געוועןס אַ רעב בארץ.

אויף דעם האָט אים דער אויבערשטער געזאָגט: "אל תרד מצרימה . . שכון בארץ", ווי רז״לסא טייטשן "שכן את השכינה בארץ", אַז זיין אופן העבודה פון מגלה זיין שמו של הקב״ה איז ניט דורך אַראָפּנידערן אין חו״ל, ביז אין מצרים ערות הארץ, נאָר דורך "שכן את השכינה בארץ״ – און עי״ז וועט שמו של הקב״ה אָנקומען צו כל באי עולם.

און אַזוי ווערט טאַקע דערציילט ווייטער אין דער פרשה (בהמשך הענין) וועגן דעם זמן וואָס יצחק איז געווען אין גרר: "ויגדל האיש וילך הלוך וגדל עד כי גדל מאוד״ – "שהיו אומרים זבל פרדותיו של יצחק ולא כספו וזהבו של אבימלך"סב;

ובמיוחד איז דאָס מודגש אינעם המשך פון די ווייטערדיקע פסוקים – אַז פריערסג האָט אבימלך געזאָגט צו יצחק׳ן "לך מעמנו כי עצמת ממנו מאד"סד; אָבער נאָכדעם ווי יצחק האָט דאָרט געבויט אַ מזבח און "ויקרא בשם ה׳ גו׳"סה, דערציילט די תורה, אַז "אבימלך הלך אליו מגרר ואחוזת מרעהו ופיכל שר צבאו" און אַז זיי האָבן פאַרענטפערט יצחק׳ס שאלה "מדוע באתם אלי גו׳" דערמיט וואָס "ראו ראינוסו כי הי׳ ה׳ עמך ונאמר תהי נא אלה בינותינו בינינו וביניך גו' "סז.

און ס׳איז מובן, אַז בשעת זיי האָבן געזען אַז ״הי׳ ה׳ עמך״ – ובפרט ווען דאָס האָט זיי מעורר געווען ביז אַז אבימלך הלך אליו, גיין און קומען צו יצחק׳ן און מיט אים כורת זיין אַ ברית – האָט דאָס גע׳פועל׳ט אַז זיי זאָלן זיך פירן בהתאם מיט דעם רצון פון יצחק אבינו.

The Posterity Inwardness Generates

On this basis, we can appreciate why this parshah, whichfocuses on the Divine service of Yitzchak82 – and not the parshiyos that describe the Divine service of Avraham or Yaakov – is called Toldos:

When one’s Divine service involves, as did Avraham’s, descending and bringing about change outside the realm of holiness, then those whom one affects cannot be said to be “offspring” to the fullest degree. They are indeed “souls gathered in Charan”; he influenced them, but they cannot be described as “offspring” that are “as though he fathered them.”83

The word toldos implies a certain resemblance to a “father,” like derivatives of a general category.84Such offspring can be produced only by Yitzchak’s model of Divine service, where one remains in his place and elevates mankind as a whole to his level. In this way, the others become toldos, “offspring” that resemble their “father.”85

ז

עפ״ז איז מובן וואָס דוקא די סדרה, וואו עס רעדט זיך וועגן עבודת יצחקסח, ווערט אָנגערופן בשם "תולדות" (און ניט די סדרות וואו עס רעדט זיך וועגן עבודת אברהם (ויעקב)):

בשעת די עבודה איז באופן אַז מען נידערט אַראָפּ און מ׳טוט אויף חוץ לתחום הקדושה, ע״ד ווי עבודת אברהם, דעמאָלט איז ניט מודגש אויף אַזויפיל אַז דאָס זיינען זיינע "תולדות". אין הכי נמי אַז דאָס איז "הנפש אשר עשו", זיינע אַן עשי׳, ס׳איז אָבער ניט "כאילו ילדו"סט תולדות;

"תולדות" איז מדגיש אַז זיי זיינען בדומה להאבע, מכלל ד(אבות) איכא תולדות, און דאָס איז דוקא סוג עבודה של יצחק, וואָס ער שטייט במקומו און הויבט אויף באי עולם למקומו ומדריגתו, וואט דורך דעם ווערן זיי "תולדות" -בדומה להאבעא

A Twofold Focus

This is the eternal lesson that can be derived from the Divine service of Yitzchak that is alluded to by the name Toldos:

True, those “masters of good deeds” whose ongoing Divine service involves making G‑d’s presence known in their travels from place to place, thus creating “offspring” who seek G‑d and His Torah, must from time to time focus their energies inward. During those times, they should devote themselves to the study of the Torah, both nigleh, its revealed legal dimension, and pnimiyus haTorah, its inner, mystical dimension, and do so with the mindset that “Torah study is their sole occupation.”

But when doing so they are not, G‑d forbid, withdrawing from their mission of drawing Jews closer to G‑d and His Torah. On the contrary, they must realize that developing their own inner focus is a fundamental part of that mission. There are two reasons why this is so:

First of all, every Jew possesses within his soul an element of each of the Patriarchs – and, specifically, of Yitzchak. The element of Yitzchak endows him with the potential for his inner Divine service to affect his surrounding environment, including all those Jews whom Torah considers under his influence. Second, through these endeavors, he creates true offspring; not only “gathering” them and “bringing them under the wings of the Divine presence,” as did Avraham, but affecting them to the extent that it is “as if he fathered them.” They become his offspring, reflecting his qualities. Like a child who resembles his father, the students will resemble their mashpia, “spiritual mentor.”

“Those who dwell in the tents of Torah study,” whose energies are focused solely within the realm of Torah study, halachah, and prayer, must similarly expand their horizons.86 As described above, from time to time, they must also leave their restricted confines to draw Jews close to G‑d and His Torah. Beyond that, their own Divine service of Torah study and prayer must be permeated with the focus of generating “offspring” for G‑d. Their study must be “in order to teach.”87 Then, they will generate proper “offspring,” as explained above.

Such Divine service, deriving from Yitzchak’s mode of Divine service and learning from it to generate “offspring” for G‑d and His Torah, hastens the coming of the Ultimate Redemption, the era when “the Jewish people will tell Yitzchak, ‘You are our father.’ ” “Then our mouths will be filled with laughter.”88

Such Divine service arouses consummate laughter and pleasure Above,89 and this sublime laughter and pleasure will radiate downward and will be manifest within the Jewish people “then,” in the Ultimate Future. Even before “then,” a foretaste is possible. As the Arizal taught,90 commenting on the phrase,91 “Those who taste it will merit life,” just as on Friday, one should taste the food prepared for Shabbos, so too, in the present era, which is Friday afternoon in the context of the world’s spiritual history, we have the potential to – and should – taste the revelations of Mashiach’s time to the extent that every Jew can palpably perceive the Creator’s sublime pleasure,92which will be at its fullest when “the world will be filled with the knowledge of G‑d as the waters cover the ocean bed.”93

ח

און דאָס איז די הוראה נצחית פון עבודת יצחק, וואָס איז מרומז אין שם הסדרה – "תולדות":

דאָס וואָס (אויך) די מארי עובדין טבין – וואָס זייער עבודה תמידית איז צו מפרסם זיין שמו של הקב״ה בלכתם ממקום למקום און אויפשטעלן תולדות לה׳ ולתורתו – דאַרפן מזמן לזמן שטיין אין אַ מצב פון עבודה בפנים, פון לימוד התורה נגלה ופנימיות התורה אין אַן אופן פון תורתו אומנתו,

מיינט דאָס ניט אַז זיי טרעטן דערמיט אָפּ ח״ו פון זייער שליחות (צו מקרב זיין אידן לה׳ ולתורתו), נאָר אדרבה, דאָס איז אַ חלק עיקרי אין דער עבודה.

וואָרום נוסף לזה וואָס מצד דעם וואָס יעדער איד האָט די אבות, בחי׳ יצחק שבנפשו, איז דאָ באַ אים דער כח אַז זיין עבודה בפנים זאָל האָבן אַ ווירקונג אויף חלקו בעולם, כולל אויך אויף די אידן וועלכע זיינען (ע״פ תורה) אונטער זיין השפעה וכיו״ב – איז דורך דעם שטעלט ער אויף אמת׳ע "תולדות", אַז נוסף אַז ער פועל׳ט אויף זיי דעם "(אשר) עשו", און ער איז זיי מכניס תחת כנפי השכינה, ווערט אויך דער ענין פון "(כאילו) ילדו", זיינע "תולדות" כיוצא בו, בדומה להאב, המשפיע.

ועד״ז איז די הוראה צו יושבי אהלעבוואָס כל עיקר עסקם איז אין ד׳ אמות של תורה והלכה (ותפלה) – אַז נוסף לזה וואָס אויך זיי דאַרפן אַרויסגיין מזמן לזמן פון זייערע ד׳ אמות אויף מקרב זיין אידן לה׳ ולתורתו, כנ״ל, דאַרף אויך אין זייער עבודה פון עסק התורה והתפלה זיך אָנהערן אַז דאָס איז פאַרבונדן מיט אויפמאַכן "תולדות" צו דעם אויבערשטן, דער ללמוד דאַרף זיין ע״מ ללמד, וואָס דעמאָלט זיינען די תולדות ווי עס באַדאַרף צו זיין, כנ״ל.

און ע״י עבודה זו, צו אויפשטעלן תולדות לה׳ ולתורתו אין דעם אופן העבודה וואָס (מ׳לערנט, ביז –) מ׳נעמט פון יצחק אבינו, איז מען נאָך מער ממהר דעם זמן ווען "יאמרו ליצחק כי אתה אבינו", די גאולה האמיתית והשלימה, ואז ימלא שחוק פינועג,

על ידי עבודה זו איז מען גורם דעם שלימות׳דיקן צחוק ותענוג למעלהעד, און פון דעם צחוק ותענוג שלמעלה, קומט אַראָפּ אויך למטה, "אָז" (דעמאָלט), וטועמי׳ חיים זכו נאָך פריער "בע״ש"עה, ביז אַז באַ יעדן אידן הערט זיך אָן בגילוי דער תענוג הבורא,

כיעו מלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים.

Likkutei Sichos, Volume 25, p. 123ff. (Adapted from sichos delivered on Leil Beis D’Chag HaSukkos, 5743, 5745 [1982, 1984] and Shabbos Parshas Toldos, 5745 [1984])

(משיחות ליל ב' דחגה״ס – תשמ״ג. תשמ״ה, ש״פ תולדות תשמ״ה)