Throughout the 1950s, the Jewish world was still smarting from the wounds of the Holocaust. In those trying years, the Rebbe cultivated a forward-looking orientation, focusing on Jewish youth and how to groom them to take leadership roles in promoting Jewish identity and education.

In the sichah that follows – adapted from a talk delivered to supporters of the Lubavitcher Yeshivah– the Rebbe addresses a pressing question: How is it possible to inspire American youth growing up with affluence and freedom to devote themselves to Judaism with self-sacrifice? How can a young man who has been raised with an attitude of entitlement be moved to give of himself for his Jewish heritage?

The Rebbe explains that it begins with what the youth sees in his home as he grows up. If he grows up in a home where kindness is dispensed freely, where he sees that guests are welcomed and his parents go out of their way to provide them with their needs – and even more than their needs – he realizes that there is more to life than satisfying his own desires.

This is the heritage with which Avraham endowed his descendants: to give of themselves for others without hesitation or restraints. And this legacy will motivate youth to commit themselves to Judaism and their fellow Jews with self-sacrifice.

Living with the Weekly Torah Reading


My revered father-in-law, the Rebbe, frequently would say1 that we must learn a directive for our lives from the weekly Torah reading. G‑d is eternally alive, and He has given us a Torah which is an everlasting source of life. By continually studying the Torah and deriving lessons that apply to our daily lives, we become a people endowed with eternal vitality, able to overcome any and all difficulties.


כ״ק מו״ח אדמו״ר האָט אַ סך מאָל געזאָגט16, אַז פון דער סדרה פון יעדער וואָך דאַרף מען זיך אָפּלערנען אַ הוראה אין לעבן. און ס׳איז פאַרשטאַנדיק אַז דאָס איז אַזוי: ווייל מיר האָבן דאָך אַן אייביקן לעבעדיקן ג־ט, און ער האָט אונז געגעבן אַן אייביקע לעבעדיקע תורה, וואָס דורך איר – דורך לערנען שטענדיק די תורה און אָפּלערנען פון איר אַ הוראה אין לעבן – זיינען מיר אַן אייביק לעבעדיק פאָלק און מיר קענען איבערלעבן און בייקומען אַלע שוועריקייטן.

This week’s Torah reading describes Avraham, the first Jew. He was one man, alone. The entire world opposed him2 until it became obvious that G‑d supported him in everything he did. At that point, the king of the Philistines established a covenant with Avraham, enabling him to live securely in their land.3

די היינטיקע סדרה דערציילט וועגן דעם ערשטן אידן וואָס איז געווען אויף דער וועלט. ער איז געווען אַן איין־איינציקער און די גאַנצע וועלט איז געווען קעגן אים17, ביז מען האָט איינגעזען אַז דער אויבערשטער איז מיט אים און שטיצט אים אין אַלץ וואָס ער טוט. דאַן האָט דער מלך פון פלשתים "כורת ברית" געווען, געשלאָסן אַ בונד מיט אברהם׳ען און אברהם האָט געקענט רואיקערהייט וואוינען אין ארץ פלשתים.

With regard to the time during which Avraham lived in the land of the Philistines, this week’s Torah portion tells us,4 “And Avraham planted an eishel (atamarisk tree)... and there he called in the name of the eternal G‑d” – i.e., he publicized G‑d’s presence5 – “And Avraham lived in the land of the Philistines for an extended period.” It is after these verses that the Torah tells us about the binding of Yitzchak.

און אין דער צייט, וואָס אברהם האט געוואוינט אין פלשתים, דערציילט די היינטיקע סדרה: "ויטע אשל בבאר שבע", אַז ער האָט דאָרט געפלאַנצט אַן אשל; "ויקרא שם בשם הוי׳ א־ל עולם", ער האָט דאָרט מפרסם געווען ג־טלעכקייט18 און אמונה; "ויגר אברהם בארץ פלשתים ימים רבים", ער האָט געוואוינט אין לאַנד פון פלשתים אַ סך יאָרן – און דערנאָך קומט די דערציילונג וועגן דער עקידה.

Explanation is necessary: What lesson can we learn from the fact that Avraham planted an eishel? The Torah is describing the greatness of Avraham, relating how although he was one solitary Jew, he spread faith in the one G‑d throughout the world. What is added by prefacing this with the fact that he planted an eishel? And how does planting an eishel relate to the narrative of the binding of Yitzchak that the Torah relates immediately afterwards?

דאַרף מען פאַרשטיין: וואָס לערנען מיר אָפּ פון דעם וואָס אברהם האָט דאָרט געפלאַנצט אַן אשל? די תורה באַשרייבט דאָך דאָ די גרויסקייט פון אברהם אבינו, אַז זייענדיק אַן איינציקער איד האָט ער אומעטום פאַרשפּרייט אמונה בה׳ אחד, איז וואָס גיט־צו אין דעם די דערציילונג פון זיין פלאַנצן דעם אשל? אויך וואָס פאַר אַ שייכות האָט דער "ויטע אשל" צו דער פרשת העקידה וואָס קומט באַלד נאָך דעם?

An Inherent Desire to Help


In the simplest sense, an eishel is a single, large tree whose many branches spread widely. Since Avraham lived in a desert, he planted such a tree to provide himself and his guests with shade as protection from the scorching sun. The Talmud6extends the interpretation of the Hebrew word eishel, explaining that it refers not to only one tree, but to an entire orchard. Avraham planted an orchard so that passersby could not only sit in the trees’ shade, but also refresh themselves with their fruit.


אין פשטות איז דער טייטש פון ״אשל״ – אַ גרויסער פאַרצווייגטער בוים. זייענדיק אין אַ מדבר׳דיקן לאַנד, וואו די היץ פון דער זון ברענט, האָט ער דאָרט געפלאַנצט אַ בוים כדי צו באַשיצן זיך פון דער זון.

Selections from Likkutei Sichos - Bereishit (SIE)

Insights into the Weekly Parshah by the Lubavitcher Rebbe selected from the Likkutei Sichos series.

The Talmud also offers another interpretation, that eishel refers to an inn. In addition to fruit, Avraham gave wayfarers food and drink, meat, wine, and lodging.7Indeed, the Midrash8 states that he even provided his guests with a court of law to resolve their questions and to which they could turn regarding any dispute that might have arisen among them.

אין גמרא19 שטייט, אַז "אשל" מיינט ניט אַן איינציקן בוים, נאָר אַז אברהם האָט געפלאַנצט אַ גאַנצן גאָרטן מיט פרוכט־בוימער, און דער צוועק איז געווען אַז די פאַרבייגייער־אורחים, זאָלן געניסן פון די פרוכטן. נאָך אַ דיעה: אַז "אשל" מיינט ״פּונדק״ – אַכסני׳, אַז אברהם האָט די אורחים געגעבן ניט בלויז פרוכטן, נאָר עסן און טרינקען, פלייש און וויין וכו׳ און אַ געלעגער20. ביז – ווי ס׳שטייט אין מדרש21 – אַז אברהם האָט אויך (צוליב די אורחים) איינגעאָרדנט ביי זיך אין הויז אַ סנהדרין, בכדי צו ענטפערן אויף די שאלות וואָס האָבן געקענט אויפקומען ביי די אורחים.

Avraham did not content himself with merely providing bread, salt and water, so that his guests’ basic needs would be met. He did not provide only the bare minimum; he also gave his guests items which brought them pleasure: fruit, wine, all sorts of delicacies and lodging; and even provided them with a court to resolve their questions and difficulties.

And for whom did he do all this? For absolute strangers.

די תורה דערציילט אונז דאָ דעם אופן פון אברהם אבינו׳ס הכנסת אורחים: ער האָט זיך ניט באַנוגנט מיט געבן די אורחים ברויט, זאַלץ און וואַסער, וואָס זיי זיינען דאָך גענוג צו אָנזעטיקן; אברהם אבינו האָט זיך ניט באַנוגנט צו געבן זיי דעם מינימום, נאָר ער האָט זיי אויך געגעבן פאַרגעניגן־זאַכן: פרוכט, וויין, כל מיני מגדים, און אַ געלעגער, און אפילו אויך אַ סנהדרין צו ענטפערן אויף זייערע שאלות, און ער האָט זיי דאָס אַלץ געגעבן כאָטש זיי זיינען פאַר אים געווען אינגאַנצן פרעמדע מענטשן.

This conveys an important lesson: Within the heart of every Jew has been implanted the attribute of charity and the desire to perform deeds of kindness. This is our heritage from Avraham our Patriarch9 – not merely to provide others with their bare necessities, but rather to enable them to derive pleasure – and not only material pleasure, but also the inner satisfaction that comes from the resolution of one’s inner problems.

פון דעם דאַרף זיך אָפּלערנען יעדער איד: ביי יעדערן איז דאָך איינגעפלאַנצט אין האַרצן די מדה פון צדקה און גמילות חסדים. דאַרף ער וויסן אַז די מדה, וואָס ער האָט זי בירושה פון אברהם אבינו22, איז זי ניט בלויז אויף צו געבן א צווייטן דאָס סאַמע נויטיקע, נאָר אויך צו געבן אים דברי תענוג; און ניט נאָר אין מאַטעריעלן זין, נאָר אויך צו לייזן יענעמס נפש׳דיקע פּראָבלעמען.

Sacrificing for Our Children and for Others


The approach described above – to give not only the necessities, but also to grant satisfaction and pleasure – is innate to the relationship between parents and their children. Children are helpless on their own and depend on their parents for their needs. Parents have an inherent desire to provide their children with everything they need – not just with their bare necessities. They do this without ever considering whether their children will someday repay them. And they will give their children more than their needs. For example, in the sphere of education, parents endeavor to give their children everything to enable them to develop and realize their full potential, both materially and spiritually.


דער ענין פון טאָן צדקה אין דעם אויבנדערמאָנטן אופן, צו געבן ניט נאָר דאָס נויטיקסטע נאָר אויך צו מהנה זיין מיט דברי תענוג, איז ספּעציעל איינגעוואָרצלט אין עלטערן בנוגע צו זייערע קינדער. קינדער זיינען דאָך אומבאַהאָלפן, איז דאָ אַן איינגעוואָרצלטע טבע אין די עלטערן צו געבן זייערע קינדער אַלץ וואָס זיי דאַרפן (ניט רעכענענדיק זיך צי די קינדער וועלן זיי שפּעטער צוריקצאָלן צי ניט). ניט נאָר זייערע הכרחיות; אַזוי בכלל בנוגע צו חינוך, דערציען עלטערן די קינדער זיי זאָלן זיך אַנטוויקלען און אויסוואַקסן אין דער פולסטער מאָס, סיי מאַטעריעל און סיי גייסטיק.

For Jews, as it was for Avraham our Patriarch, this approach is not confined to one’s own children; it extends to others as well. In every Jewish heart, there is an inherent tendency to share even what one has earned through hard work and much effort with relative strangers. And this involves not only providing for their material needs, but also addressing their personal issues and problems.

ביי אידן, ווי אין ביישפּיל פון אברהם אבינו, איז די דאָזיקע באַציאונג ניט בלויז צו אייגענע קינדער נאָר אויך צו פרעמדע מענטשן. דאָס איז איינגעפלאַנצט אין יעדער אידישער האַרץ, אַז דאָס וואָס ער האָט באַקומען דורך האָרעוואַניע און גרויסער אָנשטרענגונג, זאָל ער עס אַוועקגעבן צו אַ גאַנץ פרעמדן מענטשן; און ניט נאָר צו באַפרידיקן יענעמס באַדערפענישן אין גשמיות, נאָר אויך פּותר זיין יענעמס נפש׳דיקע פּראָבלעמען.

This approach transcends the bounds of reason. Our minds understand that we should give another person what he is lacking; it’s a pity that a person should suffer, therefore his needs should be provided for. But the willingness to give a person something he doesn’t need, something intended solely to give him pleasure, stems from a type of generosity that surpasses the intellectual imperative. A Jew’s attribute of kindness motivates him to seek out the other person’s welfare and ensure that the other person also receives pleasure and goodness.

אַזאַ הנהגה איז העכער פון שכל; געבן יענעם וואָס אים פעלט – פאַרשטייט עס אויך שכל, אַז וויבאַלד יענעם פעלט עפּעס דאַרף מען עס אים דערפילן, ווייל ס׳איז אויף אים אַ רחמנות. אָבער געבן יענעם וואָס אים פעלט ניט נאָר אויף אַ תענוג זאַך, דאָס קומט פון אַ באַזונדערע מדה פון גוטסקייט וועלכע נעמט זיך פון העכער ווי שכל; וואָס מצד זיין מדת הטוב זוכט ער אַז אויך יענעם זאָל זיין גוט.

If these concepts apply with regard to material things, surely they are even more relevant with regard to the spiritual. For a spiritual deficiency – a lack felt by the soul – causes much more pain, and is much more difficult to correct, than a material deficiency.

און אַז עס איז אַזוי אין מאַטעריעלע זאַכן, איז עס נאָך מערער אין גייסטיקע זאַכן, ווייל אַ גייסטיקער חסרון, אַ חסרון אין דער נשמה – טוט פיל מער וויי, און ס׳איז אים שווערער צו פאַרריכטן ווי אַ חסרון אין גוף.

Therefore, whenever Jews settled in a new place – regardless of whether it was a free country or a country that oppressed them – the very first matter to which they addressed themselves, without consideration for any difficulties, was the establishment of yeshivos and Torah schools.10Moreover, they always sought not merely to give the students the minimum, but to develop them to their fullest potential, “to make the Torah great and glorious.”11

דערפאַר איז דער סדר ביי אידן, אַז אין יעדן אָרט וואו מ׳איז נאָר געקומען – אין אַ פרייער מדינה, צי אין אַן אָרט וואו מ׳אונטערדריקט זיי – האָט מען זיך ניט גערעכנט מיט קיין זאַך און מ׳האָט באַלד געגרינדעט ישיבות און תלמוד־תורה׳ס23, און מ׳האָט געזוכט זיי איינשטעלן אַז זיי זאָלן געבן ניט נאָר דעם מינימום וואָס עס פאָדערט זיך פאַר די תלמידים און תלמידות, נאָר אין דער פולסטער מאָס, יגדיל תורה ויאדיר.

The Source of Self-Sacrifice


On this basis, we can appreciate the connection between Avraham’s planting of an eishel and the binding of Yitzchak, the Akeidah. The power of mesirus nefesh that motivated Avraham and Yitzchak to carry out the Akeidah came from the eishel that Avraham planted, i.e., from his willingness to do good and spread kindness in a manner that transcends logic and reason. Avraham and Yitzchak had lived freely in the land of the Philistines for many years and suffered no oppression. In this untroubled time, it was the unbounded kindness that they had shared with others that enabled them to summon up the self-sacrifice necessary for the Akeidah with joy.12


וועט מען איצט פאַרשטיין די שייכות פון "ויטע אשל גו' " צו דער עקידה.

דער כוח פון מסירת נפש ביי אברהם און יצחק צו גיין צו דער עקידה, זייענדיק "בארץ פלשתים ימים רבים", – אין אַ לאַנד וואו מען האָט זיי ניט געדריקט, ניט געקוועטשט און וואו זיי זיינען געווען אינגאַנצן פריי – איז עס געקומען פון "ויטע אשל", פון זייער הנהגה אין אַזאַ אופן פון חסד וואָס איז העכער פון טעם ודעת. דערפאַר זיינען זיי אויך אין דער רואיקער צייט פון "ימים רבים" געגאַנגען צו דער עקידה מיט שמחה.

What Is Necessary Today


This serves as a lesson for subsequent generations. Today, what is demanded of the Jewish people is mesirus nefesh, self-sacrifice, and this is particularly true with regard to chinuch, education. The resources for which we have labored must be dedicated to the education of children – our own children, and the children of others.

Moreover, the intent must be to give them not only the bare necessities, but to advance their education to the most complete degree, giving them everything possible in the realms of Yiddishkeit, Torah, and mitzvos.

In this manner, we will raise a generation of mesirus nefesh Yidden, Jews prepared to sacrifice themselves for Yiddishkeit. Although they live in a free land, they will be ready to give of themselves – offering their possessions and if necessary their lives – for their faith in the Torah and its mitzvos, and for everything that is connected to their Jewish heritage.


דאָס איז אויך אַן אָנווייזונג פאַר אַלע דורות׃ עס מאָנט זיך ביי אידן אַ הנהגה פון מסירת נפש און ספּעציעל ביי דער דערציאונג פון קינדער, אַז דאָס וואָס זיי האָבן אויף דעם געהאָרעוועט יאָרן לאַנג, זאָלן זיי עס אַוועקגעבן אויף חינוך הבנים והבנות, ניט נאָר אייגענע קינדער, נאָר אויך יענעמס; און געבן זיי ניט נאָר די זאַכן פון הכרחיות, נאָר די פולסטע מאָס פון אידישקייט, תורה ומצוות – און דאַן וואַקסט אויס אַ מסירת־נפש־דור, אַז אויך זייענדיק אין אַ פרייער מדינה זיינען זיי גרייט צו מקריב זיין אַלץ וואָס זיי האָבן ביז אויך זייער לעבן פאַר אמונה תורה ומצוות, פאַר אַלץ וואָס איז פאַרבונדן מיט אידישקייט.

G‑d’s Blessing


When the Jews conduct themselves in such a manner, G‑d will respond with generous blessings for the support given to yeshivos and Torah schools. He will not give merely “a dollar for a dollar,” but rather will multiply our gifts several times over. And this applies not only in the financial sphere – that is self-evident – but with regard to all matters: health, long life, and satisfaction from children. (This is also reflected with regard to Avraham: Although he began with only one son, he was granted the promise,13 “I will greatly increase your
multiplying them as the stars of the heavens and the sand on the seashore.”)


בשעת די הנהגה איז אין דעם אויבנגעזאָגטן אופן האָט מען דעם צוזאָג פון דעם אויבערשטן אַז דער שכר פאַר שטיצן און פאַרגרעסערן און פאַרטיפן די ישיבות און תלמוד־תורה׳ס וועט זיין ניט "אַ דאָלאר פאַר אַ דאָלאר", נאָר דער אויבערשטער וועט אָפּצאָלן כמה פּעמים ככה (אַזוי ווי מיר געפינען ביי אברהם אבינו, וואָס ביי אים האָט זיך אָנגעהויבן מיט איין קינד, און פון דעם איז געקומען דער "והרבה
ארבה את זרעך ככוכבי השמים וכחול אשר על שפת הים"), ניט נאָר אין געלט – וועגן דעם איז גאָר איבעריק צו ריידן – נאָר אויך אין אַנדערע ענינים: געזונט, אריכות ימים און נחת פון קינדער.

The Torah counsels,14 “Do not feel bad about giving.” On the contrary, G‑d will enable us to joyfully emulate the example set by Avraham and Yitzchak, and give freely and with happiness. And G‑d will repay this generosity severalfold not only in the financial sphere, but in all aspects of life.15

ואל ירע לבבך בתתך לו – דער אויבערשטער זאָל געבן מ׳זאָל אויפנעמען בשמחה די אָפּלערנונג פון הנהגת אברהם אבינו ויצחק, מען זאָל געבן אויף די ישיבות מיט אַן אָפענער און ברייטער האַנט און בשמחה, און דאַן וועט דער אויבערשטער צוריקצאָלן כמה פּעמים ככה, ניט נאָר אין געלט נאָר אין אַלץ וואָס מען דאַרף24.

Likkutei Sichos, Volume 3, P. 769ff. Adapted from a sichah delivered to supporters of the Lubavitcher Yeshivah, Tomchei Temimim, on Cheshvan 17, 5719 [1958]

(משיחה לעסקני ישיבות תומכי תמימים ליובאוויטש, י״ז מרחשון, תשי״ט