Introduction

Martyrdom has, unfortunately, been a feature of the Jews’ Divine service over the course of history. However, on the surface, this phenomenon is not unique to our people. Many others have sacrificed their lives for their faiths, ideals, and values. Is there any difference between a Jew’s self-sacrifice and that of a non-Jew?

In the sichah to follow, the Rebbe answers this question by focusing on the importance our Sages have ascribed to the Akeidah, the binding of Yitzchak. Avraham had put his life on the line in G‑d’s service many times before that challenge; nevertheless, our Sages regard the Akeidah as unique, in a different category than all the tests Avraham had faced beforehand. Moreover, the Akeidah is considered so singular in nature that it overshadows – and generates the potential for – all the other examples of martyrdom in our people’s history.

By highlighting the nature of Avraham’s selflessness at the Akeidah, the Rebbe does more than point out the greatness of the father of our people. He underscores the legacy of self-sacrifice with which Avraham endowed his descendants and imprinted upon their characters for all time.

When Is a Challenge Substantial?

The Akeidah, the binding of Yitzchak,was the last1 of the ten “challenges of faith2 with which Avraham was confronted. In this context, the Talmud3 interprets G‑d’s words,4 Kach na es bincha, as a request. G‑d was asking Avraham, “Please, take your son…”. In the words of our Sages,3 He was saying, “I have confronted you with many challenges and you have overcome them all. Overcome this challenge for Me, so it will not be said that the first ones were without substance.”

An explanation is clearly needed. Why would it be said that Avraham’s success in overcoming the challenges he previously confronted lacked substance if he failed to pass the ultimate challenge of the Akeidah?5Seemingly, it would only demonstrate that his mesirus nefesh (self-sacrifice) was not great enough to withstand the extremely difficult challenge6 the Akeidah posed. However, it would not prove that overcoming all the other challenges was not substantial!

א

בשייכות צום נסיון העקדה, וואָס איז געווען דער צענטערא פון די "עשרה נסיונות (וואָס) נתנסה אברהם אבינו"ב, זאגט די גמראג, אז דאָס וואָס דער אויבערשטער האָט געזאָגט צו אברהם "קחד נא את בנך גו׳", ל׳ בקשה, מיינט צו זאָגן: "ניסיתיך בכמה נסיונות ועמדת בכלן עכשיו עמוד לי בנסיון זה שלא יאמרו אין ממש בראשונים".

דאַרף מען פאַרשטיין: וואָס איז דער טעם וואָס ווען אברהם וואָלט ניט בייגעשטאַנען דעם נסיון העקדה וואָלט מען געזאָגט "אין ממש בראשונים"? דאָס וואָלט נאָר געמיינט אַז זיין מס״נ איז ניט אַזויפיל ווי עס מאָנט דער נסיון העקדה; ס׳איז אָבער דערפון ניט קיין הוכחה, אַז די אלע פריערדיקע נסיונות, וואָס אברהם איז בייגעשטאַנען, איז אין בהם ממשה! ובפרט אַז דער נסיון העקדה איז געווען אַ נסיון קשה ביותרו.

Avraham Was Not Alone

There is a well-known question concerning the Akeidah:7The Akeidah is regarded as “The totality of the upraised standard of the Jewish people, and the zenith of their merit before their Father in heaven. Therefore, we continuously refer to it in our prayers.”8 What special merit does the Akeidah have that warrants this status, more than the sacrifice of all the pious and holy martyrs who throughout Jewish history have sacrificed themselves for the sanctification of G‑d’s name, for example, Rabbi Akiva and others like him, the holy martyrs in every generation?9

Indeed, it could be argued that the others have an advantage over Avraham: G‑d spoke directly to Avraham and asked him,2 “Take your son.” By contrast, “these holy martyrs sacrificed themselves for the sanctification of G‑d’s name even though G‑d did not speak to them.”10

Some have offered the explanation that sacrificing one’s only son for the sanctification of G‑d’s name is a far more difficult and deep-seated challenge than sacrificing one’s own life.11 However, that resolution is not sufficient, because even in much later generations, Jews also sacrificed their children, for example, the renowned sacrifice of Chanah12 and her seven sons. She herself said,13 “You (Avraham) bound but one son on the altar. I bound seven.”14 Similarly, in other generations when non-Jews have attempted to force Jews to abandon their faith, there were Jews who sacrificed not only their own lives for the sanctification of G‑d’s name, but also their children’s lives.15

ב

אין כללות פרשת העקדה, וואָס זי איז "כל קרן ישראל וזכותם לפני אביהם שבשמים, ולכן היא שגורה בפינו בתפלתנו כל היום"ז, איז ידועח די שאלה:

פאַרוואָס דערמאָנען מיר "תמיד עקדת אברהם את יצחק, יותר מעקדת כל החסידים והקדושים שמסרו עצמם על קדושת הש״י, כגון ר׳ עקיבא וחבריו וכל הקדושים אשר בכל דור ודור״ט? ובפרט אַז ביי אברהם איז "ה׳ דיבר בו קח נא", משא״כ די "קדושים שמסרו נפשם על קדושת ה׳ גם כי לא דיבר ה׳ בם״י.

און ס׳איז ניט מספיק דער ענטפער, אַז מוסר נפש זיין אַן אייגן קינד עק״ה איז אַ סך שווערער און טיפער ווי צו מוסר נפש זיין זיך אליין עק״היא – ווייל אויך אין אַ פיל שפּעטערדיקן דור איז געווען דער נסיון הידוע פון "חנה ושבעת בני׳"יב, ווי זי אַליין האָט געזאָגטיג: "אתה (אברהם) עקדת מזבח אחד ואני עקדתי שבעה מזבחות"יד; און עד״ז זיינען נאָכדעם אין די זמני השמד ר״ל געווען פאַלן ווען אידן האָבן ניט נאָר זיך אַליין מוסר נפש געווען עק״ה, נאָר אויך זייערע קינדער וכו׳ כידועטו.

Going Beyond the Call of Duty

Ikarim16explains that the uniqueness of the challenge of the binding of Yitzchak was that:

In the act of the Akeidah, there was nothing compelling Avraham at all. Even G‑d’s command did not compel him.

Our Sages17 explain this in their interpretation of the phrase,18 “May G‑d see.” They relate that Avraham was telling the Holy One, blessed be He: “Master of the world, it is revealed and known before You that when You told me,2 ‘Please take your son, your only one, whom you love, Yitzchak… and offer him there as a sacrifice to Me,’ I could have objected, saying, ‘Did You not promise me, “Your progeny will be called after Yitzchak”?’19 Nevertheless, I did not say so, but rather overcame my inherent feelings of mercy and did not question Your attributes.”

From this, it is obvious that, even though G‑d had commanded him to sacrifice Yitzchak, Avraham was not compelled by that command, because he could have excused himself with a valid reason if he so desired.

{Based on this, Rabbeinu Nissim20 explains why the words “Please take” are used. G‑d was making a request of Avraham; it was not a compelling command.}

By contrast, Ikarim explains, the holy martyrs of subsequent generations were obligated by the commandment,21 “And I shall be sanctified amidst the Children of Israel.” Self-sacrifice was required of them by Torah Law.

This explanation, however, is not sufficient. First of all, it is very difficult to say that Avraham could have said, “I could have objected,” because G‑d’s request did not imply an imperative. When G‑d Himself asks for something – even if He asks in a manner that allows for a certain amount of wrangling regarding the request – it constitutes an imperative, particularly for someone like Avraham our Patriarch.

Moreover, also among the holy martyrs mentioned above were some whose self-sacrifice for the sanctification of G‑d’s name was not mandated by the Torah’s command. Indeed, the opposite was true. At times, these martyrs had to search for halachic license to sacrifice their lives. In that context there is a well-known halachic discussion22 whether one is permitted to sacrifice his life in a situation in which the halachah requires that he should acquiesce to the demands of those forcing him to sin rather than sacrifice his life.

ג

דער ספר העיקריםטז איז מסביר, אז דער חידוש פון עקדת יצחק איז באַשטאַנען אין דעם וואָס "לא נתערב בפעל העקדה שום צד הכרח כלל, כי אפילו מצות השי״ת לא היתה מכרחת אותו, וזה דבר בארוהו רבותינו ז״ליז על פסוקיח ה׳ יראה גו׳ אמר אברהם לפני הקב״ה רבונו של עולם גלוי וידוע לפניך שבשעה שאמרת לי קח נא את בנך את יחידך אשר אהבת את יצחק והעלהו לי לעולה הייתי יכול לומר ולא כבר אמרת לי כי ביצחק יקרא לך זרעיטולא אמרתי כן אבל כבשתי רחמי ולא הרהרתי אחר מדותיך, שידמה מזה מפורש שאפילו מצד מצות השי״ת לא הי׳ אברהם מוכרח אחר שהי׳ יכול להתנצל על זה ממנו בטענה אמתית אם רצה" [דערמיט איז דער ר״ןכ מסביר וואָס דאָ שטייט "קח נא גו׳״ – ל׳ בקשה, ווייל ס׳איז געווען אַ בקשה, ניט קיין הכרח];

משא״כ די קדושים, וואָס האָבן זיך מוסר נפש געווען על קידוש השם בהדורות שלאח״ז – זיי האָבן דאָס געטאָן מצד דעם ציווי פון "ונקדשתי בתוך בני ישראל"כא.

אָבער דאָס איז ניט קיין ביאור מספיק. ווייל [נוסף לזה, וואָס עס איז אַ דוחק צו זאָגן, אַז אויב "הייתי יכול לומר כו׳" ווייל אַלס אַ בקשה איז עס ניט קיין הכרח: ווען דער אויבערשטער אַליין בעט א זאַך (און אפילו אין אַן אופן וואָס מ׳קען זיך דערמיט "דינגען") איז עס אַ ״הכרח״, ובפרט ביי אברהם אבינו – איז]

אויך צווישן די קדושים הנ״ל, זיינען געווען אַזעלכע וואָס זייער מס״נ על קידוש השם איז ניט געווען פאַרבונדן מיט אַ חיוב וציווי של תורה; ואדרבה – זיי האָבן געדאַרפט דערויף זוכן אַ היתר ע״פ הלכה, וכידוע די שקו״ט בזהכב צי מ׳מעג זיך מוסר נפש זיין אויף דעם וואָס ע״פ דין איז "יעבור ואל יהרג".

Swinging Open the Gates

Chassidus offers the following resolution to the question posed above:23

Avraham’s uniqueness was that he was the first to overcome the challenge of self-sacrifice, and being the first to accomplish any task is extremely difficult. To quote an oft-repeated adage,24 “All beginnings are difficult.” However, once Avraham opened the pathway for self-sacrifice, the potential for such service was drawn into the world.25 Afterwards, it was much easier for others to make such a sacrifice, for all that was necessary was to express a potential that Avraham had already activated.26

Nevertheless, an explanation is still needed here. Avraham expressed the potential for self-sacrifice long before the challenge of the Akeidah, beginning early in life, in Ur Kasdim.27 At that time, Avraham stood with mesirus nefesh to challenge all forms of idolatry and spread the awareness of G‑d’s presence throughout the world.28 As Rambam writes in Mishneh Torah,29 a text of halachah, these actions were so revolutionary that “the king desired to kill him and he was saved only because G‑d wrought a miracle on his behalf.”

Moreover, on the surface, the challenge Avraham faced in Ur Kasdim appears greater than that of the Akeidah: Avraham was instructed to perform the Akeidah by G‑d. By contrast, there was no Divine command telling him to confront the difficult challenge posed in Ur Kasdim.

Therefore, since – even with regard to Avraham himself – the Akeidah was not the first expression of self-sacrifice, the original question remains in force: What was so unique about the challenge of the Akeidah?

ד

ס׳איז ידוע דער ביאור בזה, וואָס ברענגט זיך אין חסידותכג:

דער אויפטו פון אברהם אבינו איז באַשטאַנען דערין, וואָס ער איז געווען דער ערשטער וואָס איז בייגעשטאַנען דעם נסיון פון מס״נ, וואָס די התחלה פון יעדער זאַך איז קשה ביותר, ובלשון הידועכד "כל ההתחלות קשות". אָבער נאָכדעם ווי אברהם פתח – האָט געעפנט דעם צינור פון מס״נ, איז נמשך געוואָרן אין וועלט דער כח אויף מס״נכה, און דערפאַר איז דאָס נאָכדעם אַ סך גרינגער, היות מ׳דאַרף דאָס נאָר אַרויסברענגען מן הכח אל הפועלכו.

ס׳איז אָבער ניט מובן:

דער ענין המס״נ בפועל איז נמשך געוואָרן דורך אברהם אבינו נאָך פריער ווי דער נסיון העקדה – ביי דעם נסיון פון אור כשדיםכז, ווען אברהם האָט זיך איינגעשטעלט מיט אַ מס״נ צו פאַרטיליקן כל מיני עבודה זרה און מפרסם זיין אלקות בעולםכח, ביז – ווי דער רמב״ם ברענגט עס אויך בספרו (היד) ס׳ הלכותכט – אַז "בקש המלך להורגו ונעשה לו נס".

– נאָכמער: דער נסיון פון "אור כשדים" האָט אין זיך, לכאורה, נאָך אַ יתרון לגבי דעם נסיון העקדה, וואָרום דער נסיון העקדה איז געווען ע״פ הדבור פון אויבערשטן ("ה׳ דיבר בו"); משא״כ דער נסיון פון אור כשדים –

און וויבאַלד אַז דער ענין העקדה איז ניט געווען דער ערשטער פאַל פון מס״נ (ואפילו ניט באַ אברהם עצמו) – איז הדרא קושיא לדוכתא: אין וואָס באַשטייט די מעלה המיוחדה פון נסיון העקדה?

Self-Sacrifice or Self-Aggrandizement?

The above question can be resolved by a broad-scoped understanding of the novel quality of mesirus nefesh in the service of G‑d: When explaining that Avraham pioneered mesirus nefesh, Chassidus uses the expression,30 “Avraham opened the pipeline of mesirus nefesh to the world.” A pipeline conveys water or the like from one place to another. The implication is thus that beforehand, even the potential for mesirus nefesh did not exist in the world.

To explain: Mesirus nefesh requires absolute bittul, the utter nullification of one’s existence and identity. Now, the very definition of the term “created being” is that the Creator brought it into being in a manner that it feels its own personal identity, in the terminology of Chassidus, its yeshus. Thus, a created being cannot, with its own power, rise above its own identity.31 To quote a related Talmudic statement,32 “A prisoner cannot free himself from prison.” Therefore, to reach the state of bittul expressed through mesirus nefesh, it is necessary for a person to derive power from a much loftier source, a power higher than created existence. By “opening up the pipeline of mesirus nefesh,” Avraham gave his descendants the potential to tap into a G‑dly potential above the limits of nature. This enabled them to sacrifice themselves.

However, even this explanation requires further clarification: Self-sacrifice – to the extent of giving up one’s life – is also found among non-Jews. (There are authorities33 who maintain that all people, even non-Jews, are required to sacrifice their lives for the sanctification of G‑d’s name. However, aside from that halachic debate, in actual fact, we find) many instances where non-Jews sacrificed their lives for their faith34 and beliefs.35

To resolve this,36 it can be explained that the fact that a person is willing to sacrifice his life for G‑d does not necessarily show that he has achieved a true expression of mesirus nefesh and self-transcendence. It is possible that he is sacrificing his life because he understands logically that self-sacrifice is better for him than remaining alive. By giving up his life, he will gain something that is more valuable to him.

Self-sacrifice that is based on such a reckoning can also exist among non-Jews. For example, a person may think that through self-sacrifice, he will gain a great reward and his existence will benefit. The person realizes that he will perish in this world, but he expects a reward in the World-to-Come. Alternatively, the person is willing to sacrifice his life, because he feels that, through his death, the values and ideals with which he identifies and for which he stands will thrive.

Conversely, he may feel that if he does not reach a certain goal, life is not worth living. He will despair and say, “Why live any longer?” In a related context, our Sages37speak of a person who was consumed by a desire and died out of longing when his desire was not satisfied. And, in a like manner, we find that a person, particularly, a king or someone of similar station, will risk and even sacrifice his life for the sake of victory.38

True mesirus nefesh, by contrast, involves complete self-sacrifice; the person sacrifices his soul, his very self. He gives himself utterly over to G‑d, dedicating himself to Him beyond all sorts of logical reasoning or feelings. He thinks about G‑d’s will, not himself or his values. Such a person is utterly batel to G‑d to the extent that his own identity, values, or beliefs are of absolutely no concern to him.

ה

וועט מען דאָס פאַרשטיין בהקדם הביאור אין דעם חידוש שבענין המס״נ בכלל:

פון דעם ביאורל אז אברהם האָט געעפנט דעם צנור (אַ זאַך וואָס בריינגט מים וכיו״ב ממקום למקום אחר) פון מס״נ בעולם, איז מובן, אַז אָן דעם איז ניטאָ די מציאות פון מס״נ בעולם.

די הסברה בזה: מס״נ מיינט ביטול היש והמציאות. אַ נברא מיינט – דער בורא האט באַשאַפן אַ יש ומציאות. איז מובן אַז אַ נברא קען (בכח עצמו) ניט צוקומען צו העכער פון מציאותלא, וע״ד "אין חבוש מתיר עצמו כו׳"לב. דעריבער מוז מען האָבן אַ כח ״ממקום אחר״ – אויף קענען צוקומען צו מס״נ.

ולכאורה תמוה: מיר געפינען דעם ענין המס״נ אויך ביי אומות העולם [נוסף לזה וואָס ס׳איז דאָ אַ סבראלגאַז אויך אַ בן נח איז מצווה על קידוש השם]. עס זיינען געווען כמה פאַלן (להבדיל) ווען זיי האָבן זיך געלאָזט אומבריינגען צוליב זייערע אמונותלד ודעות וכו׳לה;

וי״ל די הסברה בזהלו:

דאָס אַליין וואָס אַ מענטש איז גרייט אַוועקגעבן זיין לעבן פאַר דעם אויבערשטנ׳ס וועגן, איז נאָך ניט ברור אַז דאָס איז אמיתית הענין פון (מס״נ און) ביטול המציאות. עס קען זיין, אַז ער איז זיך מוסר נפש דערפאַר וואָס ביי אים קומט אויס ע״פ שכל וחשבון, אַז דאָס לוינט זיך אים מער ווי בלייבן לעבן, ער וועט פאַרדינען אַ גרעסערע זאַך.

און אַ מס״נ וואָס איז אינגאַנצן מיוסד אויף "חשבון", כנ״ל, קען זיין (להבדיל) אויך ביי אומות העולם – דהיינו, ער מיינט אַז דורך "מוסר נפש" זיין זיך וועט ער פאַרדינען, עס וועט אים צוקומען במציאות; אָדער אין צד השלילה: אויב ער וועט ניט דערגרייכן אַ געוויסן ענין איז "למה לו חיים", בדוגמת עלה טינא בלבולז, נצחנות ובפרט – באַ אַ מלךלח וכיו״ב.

דער אמת׳ער ענין המס״נ איז, אַז מ׳איז מוסר דעם ״נפש״, דעם ״איך״ – מ׳גיט זיך אינגאַנצן איבער צום אויבערשטן, אַ מסירה ונתינה וואָס איז העכער פון אַלערליי חשבונות פון שכל אָדער רגש וכיו״ב; מ׳איז אינגאַנצן בטל צום אויבערשטן, אין אַן אופן אַז די אייגענע מציאות איז כלל ניט תופס מקום.

Beyond Logic, Beyond Reason

It is possible to say that the manifestation of this type of mesirus nefesh for all mankind began at the Akeidah. In contrast to the challenge of Ur Kasdim, Avraham’s overcoming the challenge of the Akeidah revealed the higher quality of mesirus nefesh described above.

Avraham’s self-sacrifice in Ur Kasdim was expressed by his willingness to sacrifice his life to publicize the faith in G‑d to all mankind. Therefore, it is possible that humanity at large could have thought that his self-sacrifice was motivated by logic, albeit logic of the realm of holiness. They could have thought that Avraham’s complete dedication to the need to illuminate a world that was groping in darkness39 was so strong that he allowed nothing to stand in his way and was willing to sacrifice his life for that purpose.40

By contrast, the act of the Akeidah (in and of itself) did not express any purpose. It was only motivated by the fact that “you are G‑d-fearing.” For that reason alone, Avraham was willing to make the sacrifice.

Performing the Akeidah did not even make known to the world to what extent a person must commit himself to G‑d, because – as Ibn Ezra states41 – “when Avraham bound his son as a sacrifice, no one, not even the young men who accompanied him on the journey, was present.”42

On the contrary, as explained on another occasion,43the Akeidah actually ran contrary to Avraham’s efforts to make known G‑d’s presence to mankind. By sacrificing Yitzchak as a burnt-offering, “the roots planted by Avraham would have been uprooted.”44 There would have been no one, G‑d forbid, to continue the task of publicizing G‑d’s presence in the world.

Avraham’s self-sacrifice in performing the Akeidah came about solely because G‑d desired and asked for it.45That was the only reason for Avraham’s mesirus nefesh.

This is the uniqueness of the challenge of the Akeidah that Avraham underwent. The self-sacrifice to perform the Akeidah had no basis in logic. It was motivated solely by Avraham’s commitment to carry out G‑d’s will. This represents a complete expression of bittul.46

ו

ויש לומר, אז בגילוי (בלי שום ספק) בעולם איז דאָס געווען דער אויפטו און עילוי אין דעם נסיון העקדה לגבי דעם נסיון פון אור כשדים:

די מסירת נפש אין אור כשדים איז באשטאַנען אין דעם – וואָס אברהם האָט זיך מוסר נפש געווען אויף דעם פירסום פון אמונה בה׳ בעולם, און דעריבער קען זיין א קס״ד "בעולם" אַז די מסנ״פ איז געווען ע״פ חשבון דקדושה: זיין איבערצייגונג אין דער נויטיקייט פון להאיר את העולם שהי׳ משמש באפלהלט איז געווען מיט אַזאַ שטאַרקייט, ביז אַז ער האָט זיך ניט גערעכנט מיט קיין מונע, ער האָט זיך דערויף מוסר נפש געוועןמ;

משא״כ ענין העקדה (מצד עצמו) האָט ניט פאַרמאָגט, קיין שום אַנדער זאַך, נאָר וואָס "ירא אלקים אתה" און דערפאַר האָט אברהם זיך מוסר נפש געווען;

[ס׳איז דערביי אפילו ניט געווען דער ענין פון מפרסם זיין בעולם אויף ווי טיף מ׳דאַרף זיין איבערגעגעבן צום אויבערשטן, וואָרום (ווי דער אבן עזרא זאָגטמא) "בשעה שעקד בנו לא היו שם אפילו נעריו"מב.

ואדרבה, ווי גערעדט במקום אחרמג, איז עס געווען, לכאורה, בסתירה צו דעם ענין פון פירסום אלקותו ית׳ בעולם: דורך מעלה זיין יצחק׳ן לעולה וואָלט "נעקר" געוואָרן "העיקר ששתל אברהם"מד, און דער ענין פון פירסום אלקות בעולם וואָלט ניט געהאַט קיין המשך ח״ו];

דער גאַנצער ענין המסנ״פ דעקדה איז געווען נאָר – ווייל דער אויבערשטער האט געוואָלט און געבעטן דאָסמה, און דערפאַר האָט עס אברהם געטאָן.

און אין דעם איז באַשטאַנען דער אויפטו פון נסיון העקדה וואָס אברהם אבינו איז בייגעשטאַנען: די עקדה־מס״נ איז געווען באופן, אַז עס האָט לגמרי ניט קיין אָפּלייג אין שכל, עם איז מערניט ווי רצון הקב״ה, ובמילא – ביטול המציאות בתכליתמו.

Understanding the Motivation for What Happened Before

On this basis, it is possible to explain our Sages’ words mentioned at the outset, “Overcome… this challenge so that it will not be said that the first ones were without substance.”

If Avraham had not been able to withstand the challenge of the Akeidah, there would have been room to think – and say – that he overcame the previous challenges because his understanding and commitment to holiness enabled him to see a purpose in making the sacrifices to overcome them. There would have been no way to know47whether he would have actually been prepared for complete self-sacrifice. Would he give over the very essence of his soul to G‑d?

Overcoming the challenge of the Akeidah demonstrated retroactively that his overcoming the initial challenges had also been motivated by true self-sacrifice – complete and utter self-transcendence in his commitment to carrying out G‑d’s will.48Those actions were not motivated by logic and feeling alone, but also expressed Avraham’s total commitment to G‑d.

ז

ע״פ כל הנ״ל איז אויך מובן וואָס די גמרא זאָגט "שלא יאמרו אין ממש בראשונים":

ווען אברהם וואָלט חלילה ניט בייגעשטאַנען דעם נסיון העקדה, וואָלט מען געקענט מיינען ו״יאמרו", אַז ער איז בייגעשטאַנען די פריערדיקע נסיונות דערפאַר וואָס זיי זיינען געווען בהתאם צו שכלו דקדושה, אָבער מסירת הנפש ממש, עצם וממשות הנפש – איז (עכ״פ) איני יודעמז;

דורכדעם וואָס ער איז בייגעשטאַנען דעם נסיון העקדה, האָט עס באַוויזן למפרע אַז אויך די נסיונות ה״ראשונים" איז ער בייגעשטאַנען מיט מס״נ ממש, מיט פולער אַוועקגעגעבנקייט ותכלית הביטולמח.

The Legacy Avraham Transmitted to His Descendants

For this reason, it can now be understood why it was through the challenge of the Akeidah – and not through the challenge of Ur Kasdim – that “Avraham opened the pipeline of mesirus nefesh to the world.”

“Opening the pipeline” of mesirus nefesh means that Avraham our Patriarch transmitted the power of mesirus nefesh to his descendants. By doing so, he endowed every Jew with the potential for true and utter mesirus nefesh, making this the true deep inner will of every Jew, what a Jew actually desires.49 Therefore, when a Jew sacrifices himself for G‑d, even if on the surface it might appear that he is doing so for a reason that can be logically understood, it is actually an expression of true mesirus nefesh. The logical explanations are all superficial; they do not reflect the truth of the situation. What is really happening is that the Jew is giving away his entire being to G‑d,50 totally above all reason, like Avraham did in the challenge of the Akeidah.

In his Shulchan Aruch, the Alter Rebbe writes,51 “It is proper to recite every day the passage of the Akeidah to recall the merit of the Patriarchs before the Holy One, blessed be He. This also serves to make one’s natural inclination submit to the service of G‑d, just as Yitzchak sacrificed himself.” Seemingly, this directive is problematic: How can one compare the efforts of every Jew to overcome the challenges he faces in his daily life and “make his natural inclination submit to the service of G‑d” to Yitzchak’s complete and total self-sacrifice?

This, however, is the result of Avraham’s opening the pipeline of genuine mesirus nefesh, as it is reflected in all the particular elements of the Divine service of every Jew, each one being Avraham’s descendant. Every Jew is Avraham’s son and heir, with a full share in his spiritual inheritance, as indicated by the phrase,52 “the inheritance of the congregation of Yaakov.” Therefore, his efforts to “make his natural inclination submit to the service of G‑d resemble Yitzchak sacrificing himself.” Whenever a Jew labors to conquer his personal desires and performs an act in G‑d’s service, it is like Avraham is leading him to the Akeidah. For the true will and inner motivation of every Jew is to give himself over entirely to G‑d.

ח

דאָס איז אויך דער ביאור אין דעם וואָס די "פתיחת הצנור בעולם" אויף מסירת נפש איז באם נסיון העקדה, און ניט דורך דעם נסיון דאור כשדים:

"פתיחת הצנור" אויף מס״נ איז, אַז אברהם אבינו האָט מוריש געווען צו אידן דעם כח המסירת נפש ממש – אמת׳ער מס״נ, ביז אַז דאָס איז דער אמת׳ער רצון פון יעדער אידן, "לרצונכם" ממשמט. וואָס דערפאַר, ווען אַ איד איז זיך מוסר נפש פאַרן אויבערשטן, אפילו אין אַן אופן וואָס בחיצוניות קען מען מיינען אַז עס איז מיט אַ חשבון – איז דאָס באמת (ניט אַ מס״נ ע״פ חשבון, נאָר) מסירת נפש ממש,
אַ איד גיט אַוועק זיין גאַנצע ממשותנ צום אויבערשטן, למעלה מכל חשבון, ווי דער נסיון העקדה.

ביז ווי דער אַלטער רבי ברענגט אין שו״ענא, אַז "טוב לומר בכל יום פרשת העקידה כו' וגם כדי להכניע יצרו לעבוד הש״י כמו שמסר יצחק נפשו". דלכאורה: ווי קען מען צוגלייכן די עבודה פון יעדער אידן ״להכניע יצרו לעבוד הש״י" צו דעם וואָס ״מסר יצחק נפשו", וואָס איז געווען מסירת נפש בתכלית השלימות, כנ״ל?

נאָר – ווייל דורך דעם וואָס אברהם האָט פותח געווען דעם צנור אויף מס״נ ממש, איז יעדער עבודה פון אַ אידן, וועלכער איז דאָך זרע אברהם, אַ בן ויורש אברהם – מורשה קהלת יעקב "להכניע יצרו לעבוד הש״י כמו שמסר יצחק נפשו": ס׳איז פּונקט ווי אברהם פירט אים צו דער עקידה, ווייל דאָס איז דער אמת׳ער רצון פון יעדער אידן זיך אָפּגעבן ממש צום אויבערשטן.

Likkutei Sichos, Volume 20, p. 73ff (Adapted from sichos delivered on Shabbos Parshas Vayeishev, 5731 [1970] and Shabbos Parshas Mattos U’Masei, 5735 [1975])

לקוטי שיחות חלק כ' עמוד 73 (משיחות ש״פ וישב תשל״א, ש"פ מטו"מ תשל״ה)