In the sichah that follows,1 the Rebbe compares Avraham’s two sons, Yishmael and Yitzchak. From the contrast between them, he derives lessons fundamental to parenting, explaining that the greatest nachas, satisfaction, parents derive from their children is seeing them continuing their legacy: that their children conduct themselves in a manner that reflects their own principles and values. They want Yiddishe nachas, for their children to grow up with Judaism ingrained in their personalities and that it guide them, particularly at the turning points of their lives.

The Rebbe outlines the basis for the educational approach that will lead a child to such a path. From the time a Jewish child is born, he should be trained to appreciate the miraculous heritage of our people, how their bond with G‑d is unlimited by nature and characterized by a commitment that transcends logic.2

A child must be raised with a commitment to Judaism that is not bound by his mind or logic. Developing that thrust:

One should never think that a child’s education should begin with a watered-down approach to Judaism and that later, as the child grows older, he will be given more….

From his earliest years, a child should be taught and given the understanding that the Jewish people as a whole – and every Jew as an individual – depends neither on nature nor its calculations and boundaries.

The Rebbe promises that “a child raised in this spirit will bring his parents and his people true nachas, both spiritually and materially.”

Living Each Week with the Parshah as Our Guide

My revered father-in-law, the Rebbe, often reminded us that each and every Jew is inherentlyconnected to the Torah. As such, sincethe Torah is divided into weekly portions, each week’s parshah provides each one of us with the guidance needed to relate to the events of that particular week.


דער רבי דער שווער האָט פיל מאָל גערעדט וועגן דעם, אַז אַ איד איז פאַרבונדן מיט תורה, און דאָס וואָס תורה איז איינגעטיילט אין באַזונדערע סדרות, מיינט דאָס אז פון דער סדרה וואָס מען לייענט יעדע וואָך, קען מען נעמען אָנווייזונגען ווי אַזוי זיך צו פירן אין די געשעענישן וועלכע קומען פאָר אין דער וואָך.

A Father’s Highest Hope

Amongthe central events ofthis week’s parshah are the stories of the births of Avraham’s sons,Yishmael and Yitzchak.


דער אינהאַלט פון דער היינטיקער סדרה איז, דער סיפור וועגן דעם געבורט פון ישמעאל׳ן און יצחק׳ן.

Their births carry a universal message, becauseevery parent hopes and praysthat their children will continue their legacy. Thus, we can learn an important lesson fromthe stories about the two children G‑d gave Avraham, first Yishmael and then Yitzchak.

מענטשן האָפן דאָך אַז זייערע קינדער וועלן פאָרזעצן זייערע ענינים. דערציילט די סדרה אַז דער אויבערשטער האָט געגעבן אברהם׳ען צוויי קינדער – פריער ישמעאל און דערנאָך יצחק.

Thirteen yearsafter Yishmael’s birth, G‑d promised Avraham that Yitzchak would be born. In response to G‑d’s promise that he would father another child, Yitzchak,Avraham replied,3May it be that at leastYishmael live in Your presence.” It’s clear that Avraham would have been satisfied even if Yitzchak were not to have been born as long as Yishmael would “live in G‑d’spresence,” in other words, that his oldest son would live avirtuous life and follow in G‑d’s paths.4

בשעת דער אויבערשטער האט צוגעזאָגט אברהם׳ען אַז ביי אים וועט געבאָרן ווערן יצחק, האָט ער שוין געהאַט ישמעאל׳ן. האָט אברהם אבינו געזאָגט צום אויבערשטן: לו ישמעאל יחי׳ לפניך (הלואַי זאָל כאָטש ישמעאל לעבן פאַר דיר). ד. ה. אז ער וואָלט געווען צופרידן אפילו אויב יצחק וועט ניט געבאָרן ווערן, אבי אַז ישמעאל וועט לעבן לפניך, וועט זיך אויפפירן ווי מען דאַרף און ער וועט גיין אין דעם אויבערשטנס דרכיםא.

G‑d agreed to Avraham’s request, promising,5I will heed you regarding Yishmael.” Nevertheless, although He assured Avraham that Yishmaelwould bring him nachas, a parent’s satisfaction, G‑d informed Avraham that he should not be content with that alone. Instead, He promised Avraham thathe would father Yitzchak and told him,Your progeny will be called after Yitzchak,”6 letting him know that it would be Yitzchak – and not Yishmael – who would ultimately provide him with true nachas.

אויף דעם האט אים דער אויבערשטער געענטפערט׃ ניין, ביי דיר וועט דוקא געבאָרן ווערן יצחק, דאָס איז דיין אמת׳ער נחת. דאָס וואָס דו בעטסט וועגן ישמעאל׳ן, איז "ולישמעאל שמעתיך״ – פון אים וועסטו אויך האָבן נחת, אָבער ניט דערמיט קענסטו זיך באַנוגענען, נאָר דוקא "ביצחק יקרא לך זרע".

Dare to Envision an Even Higher Good

Selections from Likkutei Sichos - Bereishit (SIE)

Insights into the Weekly Parshah by the Lubavitcher Rebbe selected from the Likkutei Sichos series.

G‑d revealed these prophecies toAvraham when he was 99 years old. By then he’d already served G‑d for decades and had undergone numerous trials of faith. Certainly, after living a G‑dly life for so many years,he had gained a genuine understanding of what deriving satisfaction from children really means. When he asked of G‑d, “May it be that Yishmael live in Your presence,” his intention was that Yishmael would follow the way of lifethat Avraham would teach him. In this way, Avraham would derive genuine satisfaction from him in a manner that he would appreciate. Nevertheless, G‑d told Avrahamthat he needed to set his sights higher and understand that rather than Yishmael,it would be Yitzchak from whom he would derive true satisfaction, true nachas.


אברהם אבינו איז דאַן אַלט געווען 99 יאָר. צענדליקער יאָרן האָט ער געדינט דעם אויבערשטן און דורכגעגאַנגען אַ סך נסיונות. איז דאָך פאַרשטאַנדיק אַז אברהם אבינו האָט געהאַט דעם אמת׳ן באַגריף וואָס עס מיינט נחת פון קינדער. ווען ער האָט געבעטן "לו ישמעאל יחי׳ לפניך" האָט ער דאָך געמיינט אַז ישמעאל זאָל גיין אין די וועגן וועלכע ער – אברהם – וועט אים אָנווייזן, ביז ער וועט קענען האָבן פון אים אַזאַ נחת לויט דעם באַגריף ווי אברהם אבינו פאַרשטייט. און פונדעסטוועגן זאָגט אים דער אויבערשטער אַז נאָך אַלעם דעם איז דיין אמת׳ן נחת וועסטו האָבן פון יצחק׳ן דוקא.

Yishmael grew up with positive moral values. Aside from Avraham’s influence, his mother, Hagar, was a G‑d-fearing woman, as the Midrash points out.7Indeed, her conduct was so virtuous that she was later given the name Keturah, connecting her to one of the services in the Beis HaMikdash, the ketores (incense) offering.8 She demonstrated mesirus nefesh, genuine self-sacrifice to follow Avraham’s path of life. As our Sages relate,9Hagar was the daughter of Pharaoh the King of Egypt, the ruler of one of the most powerful civilizations of that era. Nevertheless, she left the royal palace to become Sarah’s maid-servant so that she could be part of Avraham’s household. Obviously, she raised her son Yishmael to follow in this path.

ישמעאל׳ס מאַמע, הגר, דערציילט דער מדרשב, איז געווען זייער אַ פרומע. אויף אַזוי ווייט, אז אירע אויפפירונגען האָבן זיך צוגעפּאַסט צו דער עבודה פון בית המקדש, און דערפאַר ווערט זי אָנגערופן מיטן נאָמען קטורהג.

זי האָט אויך געהאַט מסירת נפש, ווי חכמינו ז״ל דערציילן אונזד, אַז הגר איז געווען די טאָכטער פון פרעה מלך מצרים – אַ קייסער אין איינער פון די מעכטיקסטע מלוכות אין יענער צייט – און פונדעסטוועגן האָט זי איינגעוויליקט אַוועקצוגיין פון דעם קעניגלעכן פּאַלאַץ און ווערן אַ דינסט ביי שרה׳ן, אַבי צו זיין ביי אברהם׳ען אין הויז.

איז דאָך פאַרשטאַנדיק, אַז אויך איר זון ישמעאל׳ן האָט זי דערצויגן אין דעם וועג.

On this basis, we can understand why Avraham was willing to content himself with Yishmael, hoping that he would be the source of ample and complete satisfaction. This, however, makes it even more puzzling that G‑d clearly told him not to be satisfied with Yishmael, but instead thatYour progeny will be called after Yitzchak.”

דאָס אַלץ גיט אונז מער צו פאַרשטיין פאַרוואָס אברהם האָט זיך געוואָלט באַנוגענען מיט ישמעאל׳ן אַליין, האָפנדיק אַז ער וועט פון אים האָבן פולקאָמען נחת. פון דער צווייטער זייט אָבער, איז לויט דעם, נאָך שווערער צו פאַרשטיין פאַרוואָס דער אויבערשטער האָט געזאָגט אַז דוקא ביצחק יקרא לך זרע.

Making Up One’s Mind and Going Beyond One’s Mind

The difference between Yishmael and Yitzchak can be explained as follows:Yishmael was born in a natural manner, not through a miracle. Yitzchak, on the other hand, was born through a miracle. According to the laws of nature, it was impossible for Avraham and Sarah to have a child at their extremely advancedages. Nobody could believe that such a thing could happen. Even Avraham himself did not believe that he was worthy that G‑d would show him such a miracle.


דער אונטערשייד פון ישמעאל׳ן מיט יצחק׳ן איז געווען: ישמעאל׳ס געבורט איז געווען אויף א נאַטירלעכן אופן, ניט דורך נסים, אָבער יצחק׳ס געבורט איז געווען דורך נסים. אויף אַ נאַטירלעכן אופן איז אוממעגלעך געווען אַז אברהם און שרה זאָלן, אין זייער עלטער, האָבן א קינד. קיינער האָט ניט געגלויבט אַז עס קען פּאַסירן אַזאַ זאַך, און אפילו אברהם אבינו אַליין האָט אויך ניט געגלויבט אַז ער איז ווערט אַז דער אויבערשטער זאָל אים ווייזן אַזעלכע נסים.

Another contrast reflecting the fundamental differencebetween Yishmael and Yitzchak concerns their circumcisions, the only mitzvah through which a bond could be established with G‑d before the Giving of the Torah. Yishmael was circumcised at the age of thirteen. At thirteen, a child gains intellectual maturity. For that reason, at thirteen, he becomes obligated in the observance of the mitzvos,10since by that agewe can reasonably assume that he is capable of handling himself responsibly. Yishmael’s willingness toundergo circumcision at this age demonstrates thathe made a concious decision to connect to G‑d.

צוליב דעם איז אויסגעקומען נאָך אַן אונטערשייד צווישן ישמעאל׳ן מיט יצחק׳ן – דער ענין פון ברית מילה, די איינציקע ספּעציעלע מצוה, דורך וועלכער מען האָט דאַן (פאַר מתן תורה) געהאַט אַ פאַרבונד מיטן אויבערשטן.

ישמעאל האָט זיך גע׳מל׳ט צו דרייצן יאָר. בשעת מען ווערט אַלט דרייצן יאָר ווערט מען אַ בר שכל, דערפאַר ווערט מען דעמאָלט מחוייב אין מצוותה ווייל מען קען זיך שוין דאַן פאַרלאָזן אויף דעם מענטשנס אויפפירונג. איז מיט זיין שכל האָט ישמעאל מסכים געווען צו פאַרבינדן זיך מיטן אויבערשטן – האָט ער זיך דאַן גע׳מל׳ט.

By contrast, Yitzchak underwent circumcision when he was but eight days old. At that age, a baby cannot be asked for his consent. Nevertheless, Yitzchakwas brought into a powerful bond with G‑d while still a tiny infant. Such a connection can never be severed or erased. It is, in the words of the Torah,11an eternal covenant.”

יצחק׳ן האָט מען גע׳מל׳ט ווען ער איז אַלט געווען אַכט טעג. ביי אַ קינד פון אכט טעג איז ניט שייך צו פרעגן. און פונדעסטוועגן האָט מען אים נאָך זייענדיק אַ קינד פארבונדן מיטן אויבערשטן, און מיט אַזאַ סאָרט פאַרבונד וואָס מען קען קיינמאָל ניט אָפּווישן און אָפּמעקן – אַן אייביקער פאַרבונד, "ברית עולם" – ווי דער פסוק רופט עס אָן.

Nature and Transcendence

The two differences between Yitzchak and Yishmael mentioned above:

a) that Yitzchak’s birth was supernatural and miraculous, while Yishmael’s birth was natural, and b) that Yitzchak’s connection with G‑d transcended intellect, while Yishmael’s connection was based on his mind, enables us to understand why the true nachas (satisfaction) that Avraham would derive would be specifically from Yitzchak.


איז לויט די אויבן־דערמאָנטע צוויי אונטערשיידן צווישן ישמעאל׳ן און יצחק׳ן: א) יצחק׳ס איבערנאַטירלעכער, נסים׳דיקער געבורט אין קעגנזאַץ צו ישמעאל׳ס נאַטירלעכן געבורט, און ב) יצחק׳ס פאַרבונד מיטן אויבערשטן אויף אַן אופן וואָס איז העכער פון שכל, בשעת ישמעאל׳ס פאַרבונד איז געווען על פי שכל – וועט מען אויך פאַרשטיין, פאַרוואָס אברהם אבינו׳ס אמת׳ער נחת איז דוקא פון יצחק׳ן.

When a child is born, he grows up under the watchful eyes of his parents, who do their best to protect him from even the slightest draft. He is educated, trained from his earliest years to developa proper understanding and outlook of that which is truly important in life thatwill lead him to connect with G‑d.

This was the path of Yishmael. Raised in Avraham’s household, thanks to the upbringing he received, Yishmael developed the proper outlook to recognizethat he must connect with G‑d and therefore made the decision to undergo circumcision.

אַ קינד ווערט געבוירן און וואַקסט אויס אונטער דער השגחה פון די עלטערן, אויסגעהיט פון יעדן ווינטל, מען דערציט אים ער זאָל האָבן דעם ריכטיקן פאַרשטאַנד, און מצד זיין ריכטיקן פאַרשטאַנד פאַרבינדט ער זיך מיטן אויבערשטן – דאָס איז דער דרך פון ישמעאל׳ן. ער האָט זיך געהאָדעוועט ביי אברהם אבינו אין הויז, איז מצד דער דערציאונג וואָס ער האָט באַקומען, האָט ער געהאַט דעם ריכטיקן שכל און פאַרשטאַנען אז מען דאַרף זיך פאַרבינדן מיטן אויבערשטן.

However, being raised in such a way does not guarantee that a person’s bond and connection with G‑dwill endure. When a child’s entire connection withJudaism stems only from the mind, from his understanding, there is no way to know what will happen when he is confronted with disruptions in his life.12 In addition, even before such a personis confronted with challenges, it is impossible to know how deep his commitment to Judaism is and what itwill be in the future. Will he devote himself fully and completely, or will his commitment be measured, extending onlyas far as it coexists with his understanding?

אָבער קיין זיכערקייט אין דעם האָט מען ניט, ווייל די גאַנצע אידישקייט נעמט זיך בלויז פון שכל, פון פאַרשטאַנד, קען מען ניט וויסן וואָס עס וועט זיין אויב עס קומט אַ וועלכע ס׳איז ענדערונג אין זיין לעבן. נאָך מער: אפילו איידער עס קומט נאָך די ענדערונג, קען מען אויך ניט וויסן אויף ווי ווייט עס וועט זיין ביי אים אידישקייט, אויף דער גאַנצער פולער מאָס אָדער בלויז באַגרענעצט לויט דער איינשטימונג פון זיין פאַרשטאַנד.

For this reason, even in the instance of Yishmael, when the question of Avraham’sinheritance arose,13 Yishmael acted in a manner completely inconsistent with his upbringing, to the degree that hecould no longer remain in Avraham’s household. That’s when G‑d told him to banish Yishmaelbecause “Your progeny will be called after Yitzchak.”14

און דערפאַר איז אויך ביי ישמעאל׳ן – ווען עס האָט נאָר אָנגערירט זיין ירושהו, האָט מען אים שוין ניט געקענט האַלטן ביי אברהם׳ען אין הויז, און דער אויבערשטער האָט געהייסן אים אַרויסטרייבן, וואָרום – "ביצחק יקרא לך זרע"ז.

With this statement,G‑d was underscoring the fact that when it comes to establishing the bedrock on which is basedthe future of the Jewish people, one cannot adopt an approach that is bound by the limits of nature, for the entire existence of the Jewish people transcends nature. From the time a Jew is born, his lifebegins with and continues to reflectmiracles, without restriction by nature’s limitations.

דער אויבערשטער האָט אָנגעדייט: בשעת מען גייט אויפשטעלן אידישע דורות, קען מען ניט צוגיין דערצו לויט דער מאָס פון נאַטור. דער גאַנצער קיום און ענין פון אידן איז העכער פון נאַטור. ביי אידן איז באַלד פון געבורט אָן, הויבט מען אָן מיט נסים, ניט רעכענענדיק זיך מיט נאַטור.

G‑d was telling Avraham: True Jewish nachas can only come from a child whose very birth and entire life from that moment on follows a G‑dly pattern. As soon as he is eight days old, i.e., at the very first opportunity, he is brought into a bond with G‑d, “an eternal covenant.” The childhas no understanding of this and he cannot be asked if he approves. It is precisely this approach that serves as the basis of a Jew’s covenant with G‑d.

דער אויבערשטער האָט געזאָגט צו אברהם׳ען: דעם אמת׳ן אידישן נחת קען מען האָבן דוקא פון אַזאַ קינד וואָס זיין געבורט און זיין גאַנצער לעבן באַלד פון געבורט אָן איז אויף אַ ג־טלעכן אופן, און ווען ער איז אַ קינד פון קוים אַכט טעג– ד. ה. באַלד ווי עס איז פאַראַן די ערשטע מעגלעכקייט דערצו – פאַרבינדט מען אים מיט דעם אויבערשטן, און מיט אַ ברית עולם – אַן אייביקן פאַרבונד, כאָטש ער פאַרשטייט נאָך גאָרניט און מען קען נאָך ביי אים ניט פרעגן.

For such a child, commitment toJudaism will not be merely intellectual. Instead his bond with G‑d will create a spirit ofself-sacrifice and such a child will provide his parentswith true Jewish nachas.

ביי אַזאַ קינד וועט די אידישקייט זיין ניט בלויז לויט זיין שכל, נאָר מיט מסירת נפש, און מען וועט פון אים האָבן דעם אמת׳ן אידישן נחת.

A Lesson for All Time

The Torah is not, Heaven forbid, a history book. The Torah is eternal. This is obvious from the fact that every year, we begin reading the Torah anew from Bereishis. This reminds us that the Torah’s teachings are lessons applicable at all times and in all places, instructing a Jew as to how to conduct himself at home, in his business, and in his community.


תורה איז ניט חס ושלום קיין "היסטאָריע־בוך", תורה איז אייביק. די ראי׳ איז פון דעם וואָס יעדן יאָר הויבט מען אָן נאָכאַמאָל צו לייענען די תורה פון בראשית. דאָס הייסט אַז דאָס וואס די תורה דערציילט אונז, זיינען דאָס אָנווייזונגען אין יעדער צייט און אין יעדן אָרט, ווי אַזוי אַ איד דאַרף זיך אויפפירן ביי זיך אין הויז, אין געזעלשאַפט און אין דער קהילה.

This also applies to the stories found in our Torah readings. They give us the guidance we need to live our lives in every respect and, in particular, in our approach to Jewish education which is of such crucial importance.

אַזוי איז אויך די דערציילונג פון דער דאָזיקער סדרה אַן אָנווייזונג אין לעבן בכלל און אין אידישער דערציאונג בפרט, וואָס דאָס איז דער עיקר־פּונקט.

What Each Child Needs to Know

There are some who think that the process of a child’s education and upbringing should be taken slowly. They argue thatone should wait until the child is old enough to understand on his own the best way to conduct himself. Since we are talking about a descendant of Avraham, Yitzchak, and Yaakov, there is reason to hope that he will attain a proper appreciation of Judaism on his own.


פאַראַן אַזעלכע וואָס מיינען אַז דער סדר אין דערציאונג דאַרף זיין צו וואַרטן ביז דאָס קינד וועט אויסוואַקסן און וועט אַליין פאַרשטיין מיט זיין שכל ווי זיך אויפצופירן, האָפנדיק אַז וויבאַלד דאָס זיינען דאָך בני אברהם יצחק ויעקב וועלן זיי אַליין צוקומען צום באַגריף פון אידישקייט.

This week’s Torah reading, however,provides a clear lesson that powerfully refutes this approach. If someone is guided by human intellect alone, no matter how hard he tries, he is bound to fall short. Intellect is not the way to connect to G‑d. A true connection to Himis only possible through self-sacrifice.

האָבן מיר אַן אָנווייזונג אין דער דאָזיקער סדרה: אויב מען זאָל גיין לויטן מענטשלעכן שכל, איז וויפל מען זאָל זיך ניט אָנשטרענגען, איז ניט שכל איז דער וועג אויף צו פאַרבינדן זיך מיטן אויבערשטן. דער וועג דערצו איז דוקא מסירת נפש.

Undiluted Holiness

Following the reasoning above, one should never think that a child’s education should beginwith a watered-down approach to Judaism and that later, as the child grows older, he will be given more.


אויך איז די הוראה פון דעם: מען זאָל ניט מיינען אַז מען דאַרף אַ קינד געבן אַ "פאַרוואַסערטע" אידישקייט און דערנאָך, אַז ער וועט ווערן עלטער, וועט מען אים געבן מער.

That would make sense if we were speaking about something dependent only on logic and intellectual thought. However, Jews stand above nature and any and all calculations and conclusions based on it. Our Torah reading teaches us that the basis of a Jew’s education needs to be established right from the start.When a child is only eight days old, he is ready to be given the strongest measure of Judaism. Already thenhe is connected to G‑d with an eternal bond. The connection is not just for a year, not for 10 or 20 years, but for all time.

דאָס וואָלט געווען ריכטיק ווען עס וואָלט זיך געהאַנדלט וועגן אַ זאַך וואָס איז אָפּהענגיק אויסשליסלעך אין פאַרשטאַנד און חשבונות.

ביי אידן, וועלכע זיינען העכער פון נאַטור־חשבונות, האָבן מיר די אָנווייזונג פון דער פריערדיקער תורה־ דערציילונג, אַז ביי אידישער דערציאונג איז דער סדר, אַז ווען דאָס קינד איז בלויז אַכט טעג אַלט, דאַרף מען אים שוין געבן די שטאַרקסטע מאָס פון אידישקייט, מען דאַרף אים שוין פאַרבינדן מיט אַן אייביקן פאַרבונד, ניט נאָר אויף אַ יאָר, אויף צען אָדער צוואַנציק יאָר, נאָר מיט אַ ברית עולם.

A People That Stands above Nature

What does giving a child the strongest measure of Judaism mean on a personal level?


וואָס מיינט דאָס אַז אויך קינדער דאַרף מען געבן די שטאַרקסטע מאָס אידישקייט?

מען דאַרף דערציילן און דערקלערן דער יוגנט, באַלד פון קינדווייז אָן, אַז דער אידישער פאָלק בכלל, ובמילא אויך יעדער איד בפרט, איז ניט פאַרבונדן מיט נאַטור־חשבונות.

From his earliest years, a child should be taught and given the understanding that the Jewish people as a whole – and every Jew as an individual – depends neither on nature nor its calculations and boundaries. A young person should be told that he has to abandon such calculations, as he descends from a people whose very beginnings were not natural. He is part of the world’s oldest nation, with the world’s oldest book of law, a people that has undergone so many challenges and difficulties that their entire existence is miraculous. And sincehe is above any such calculations from the physical or natural world,he need not pay them heed and allow them to restrict his understanding or blind him to G‑d’s presence in the world.

מען דאַרף זאָגן צו דער יוגנט, אַז מען דאַרף אָפּלייגן חשבונות אָן אַ זייט. דער וואָס שטאַמט פון אַ פאָלק וועלכער איז פון סאַמע געבורט אָן ניט געבויט אויף אַ נאַטירלעכן אופן, איינער וואָס שטאַמט פון דעם עלטסטן פאָלק, וואָס האָט די עלטסטע תורה און איז דורכגעגאַנגען אַזוי פיל יאָרן פון נסיונות און שוועריקייטן און זיין גאַנצער קיום איז נאָר דורך נסים, – דער איז ניט פאַרבונדן מיט קיין חשבונות און ער האָט ניט וואָס צו טראַכטן וועגן זיי.

When a child is led down such a path from his very first days – when he understands that a Jew is above nature’scalculations and restrictions but is insteadconnected with G‑d with an eternal bond – then G‑d promises, “Your progeny will be called after Yitzchak,” and a child raised in this spiritwill bring his parents and his peopletrue nachas, both spiritually and materially.

און ווען מען פירט אים אויף דעם וועג נאָך זייענדיק אַ קליין קינד, ער זאָל וויסן אַז אַ איד איז העכער פון חשבונות און איז פאַרבונדן מיטן אויבערשטן מיט אַן אייביקן פאַרבונד, דאַן זאָגט־צו דער אויבערשטער "ביצחק יקרא לך זרע״ – דו וועסט האָבן אמת׳ן נחת, סיי אין רוחניות סיי אין גשמיות.

Likkutei Sichos, Volume 1, P. 18ff. Adapted from a sichah delivered on 6 Marcheshvan, 5718 [1957]

(משיחת ו׳ מרחשון תשח״י)