One of the first terms a person being introduced to the thought system of Chabad encounters is bittul. However, the meaning of the term – and the application of the concept – is often misunderstood. Generally, bittul is translated as “self-nullification.” The intent, however, is not that a person feel that he is “nothing,” devoid of self-worth.

True, bittul means to go beyond one’s “self” and forget one’s ego, but the intent is self-transcendence, not self-nullification. The person leaves his personal identity behind, but rather than being left empty, he takes on a new, higher identity. Our Sages alluded to these concepts in their teaching:1 “The servant of a king is a king.” Precisely because one is a servant, he gains new strength and energy because he becomes a medium in which and through which the king’s power is revealed. Since his entire existence is defined by his being a servant of the king, with no identity or power of his own whatsoever, the power he manifests is nothing more than the power of the king that is revealed through him.

The Rebbe develops these concepts in the sichah that follows, focusing on the 20 years Yaakov spent in Lavan’s household, tending to his sheep. Yaakov was 84 years old at that time. He had been raised in the household of Yitzchak and Rivkah and had just spent 14 years studying in seclusion under the tutelage of Ever, a prophet and a sage. In this way, he had reached the heights of personal refinement. Nevertheless, for him to fulfill his mission in the world, a further lesson was necessary. Who would be his teacher? Lavan’s sheep.

צאן, Hebrew for “sheep,” shares the same root as the word יציאה, yetziah, which means “going out.” Moreover, as we see in actual life, sheep possess the quality of bittul more than other animals. This was the lesson Yaakov was to learn in Charan: how to go beyond his own identity and devote himself to the mission G‑d entrusted to him. The bittul this experience taught him endowed him with the inner strength and power to overcome any and all challenges he would encounter in the future.

Tending to the Flocks


This week’s Torah reading elaborates upon the description of the life of Yaakov our Patriarch in the house of Lavan, relating how he devoted himself principally to tending sheep. Not only did he work as a shepherd, but ultimately, Lavan paid him with sheep.


אין דער היינטיקער סדרה ווערט דערציילט מיט אַ גרויסער אריכות, ווי יעקב אבינו זייענדיק בבית לבן, האָט זיך באַזונדערס אָפּגעגעבן מיט "צאן" – סיי זיין עבודה דאָרט איז געווען אַלס רועה צאן, און סיי דער שכר וואָס לבן האָט אים פאַר דעם געצאָלט לבסוף איז געווען מיט צאן;

Thus, Yaakov’s property consisted primarily of sheep and from them, he became wealthy, “And the man became prodigiously successful. He acquired fertile sheep, and they became a source of wealth for him – and he exchanged these sheep for – maidservants, servants, camels, and donkeys.”2 As Rashi3comments, “He would sell his sheep at a high price and purchase all the above.”4

אַזוי אַז זיין (עיקר) רכוש איז געווען צאן און פון דעם איז ער נתעשר געוואָרן – "ויפרוץ האיש מאד מאד ויהי לו צאן רבות (און דורך דעם צאן האָט ער אויך געהאַט) ושפחות ועבדים וגמלים וחמורים"57, ווי רש״י58 איז מפרש: "מוכר צאנו בדמים יקרים ולוקח לו כל אלה"59.

Nevertheless, as related in Parshas Vayishlach, when Yaakov instructed his agents to convey a message to Esav, he describes his property in the following order,5 “I have acquired oxen and donkeys, sheep, servants, and maidservants.” He mentions sheep after “oxen and donkeys”6 and not as his first and primary acquisition. In particular, this represents a change from the wording used in another verse which relates that when Yaakov fled from Lavan,7 “He led away (first) all of his herds (and only then) all of his property... what he had purchased with his herds.”8

פונדעסטוועגן זעט מען אַז אין פ׳ וישלח60, ביי דער שליחות פון יעקב צו עשו׳ן, ווערן דאָרט די פרטי הרכוש פון יעקב אויסגערעכנט מיט דעם סדר: "ויהי לי שור וחמור צאן ועבד ושפחה גו׳״ – ״צאן״ נאָך ״שור וחמור״61 – און ניט צאן אַלס ראשית ועיקר קנינו; ובפרט אַז עס איז אויך ניט ווי פריער, ווען דער פסוק דערציילט ווי יעקב איז אַנטלאָפן פון לבן׳ען, וואָס עס שטייט62 "וינהג (פריער) את כל מקנהו (און ערשט דערנאָך) ואת כל רכושו גו׳ מקנה קנינו63 גו׳".

Following in Yaakov’s Footsteps


Every concept in the Torah is an eternal lesson for every Jew in every place and time. This applies in particular regarding the “actions of the Patriarchs” which are related in the Torah9 – and how much more so does this apply regarding a concept that fills almost an entire Torah reading. Such narratives certainly are “a sign to their descendants,” empowering the descendants of Avraham, Yitzchak, and Yaakov to carry out their appropriate Divine service.


יעדער ענין אין תורה, איז אַ הוראה נצחית פאַר יעדער איד׳ן בכל מקום ובכל זמן. ובפרט די "מעשה אבות" וועלכע ווערן דערציילט אין תורה64 – ועל אחת כמה וכמה אַן ענין וואָס פאַרנעמט כמעט אַ גאַנצע סדרה – וואָס זיינען "סימן לבנים", אַ נתינת כח צו דער עבודה פון די "בנים", בני אברהם יצחק ויעקב.

Relevant lessons for the spiritual service of every Jew can be derived from the following particulars involving Yaakov’s work with sheep:

דערפון איז פאַרשטאַנדיק, אַז די פרטים הנ״ל אין יעקב׳ס פאַרנעמען זיך מיט צאן

Selections from Likkutei Sichos - Bereishit (SIE)

Insights into the Weekly Parshah by the Lubavitcher Rebbe selected from the Likkutei Sichos series.

a) specifically sheep enabled him to “become prodigiously successful”;

b) although his primary property was sheep, he nevertheless exchanged (a portion of) his sheep for “maidservants, servants, camels, and donkeys”;

c) regarding the mission to Esav, he mentioned sheep after “oxen and donkeys.”

– (א) אַז דוקא "צאן" האָט געבראַכט דעם "ויפרוץ האיש מאד מאד"; (ב) לאידך, כאָטש אַז "צאן" איז געווען עיקר רכושו, האָט ער אָבער פאַרביטן (אַ טייל פון) זיין צאן אויף "שפחות ועבדים וגמלים וחמורים", (ג) אין זיין שליחות צו עשו׳ן האָט ער דערמאָנט "צאן" נאָך ״שור וחמור״ –

זיינען דאָ אין דער עבודה רוחנית פון יעדער אידן.

When Less Is More


The above concepts can be clarified by prefacing an explanation of the description of the Jews’ bond with G‑d found in the Midrash,10“He is my Father and I am a son to Him.... He is my Shepherd... and I am like His sheep.”

There is a well-known question11 regarding this teaching. Since the Jews are compared to G‑d’s sons, what is added by comparing them to sheep? On the contrary, how can the manner in which a shepherd cherishes sheep be compared to the manner in which a father cherishes a son?


וועט מען דאָס פאַרשטיין בהקדים וואָס עס שטייט אין מדרש65 וועגן דעם פארבונד צווישן אידן מיטן אויבערשטן: ״הוא לי לאב ואני לו לבן . . הוא לי לרועה . . ואני לו לצאן". איז ידוע די שאלה אין דעם: וויבאַלד אַז אידן זיינען ווי אַ "בן" צום אויבערשטן, וואָס קען דאָ צוגעבן דאָס וואָס זיי זיינען ווי ״צאן״ – ואדרבא, וואָס פאַר אַן ערך האָט די חביבות פון צאן ביי זייער רועה לגבי דער חביבות פון אַ בן ביי זיין אב?

The explanation given is that this is precisely the significant factor.

שטייט אויף דעם דער ביאור66, אַז היא הנותנת:

The fact that the Jews are called sons shows that they are an independent entity with regard to their relationship with their Father (G‑d). True, the bond between a Jewish soul and G‑d does not resemble that between a son and a father on this physical plane, for in that instance, the son has become a separate entity from his father, while the soul is “entirely one (with G‑d) and is not separate from Him at all.”12 Nevertheless, using the analogy of a son implies that it is as if the soul is an independent entity (and is not the father), and its existence and cherished quality has value and significance for the father. Such a relationship can be relevant only regarding the Divine light that enclothes itself in the Spiritual Cosmos,13the level of light that serves as a source for the created beings. The souls are significant on that level of existence.

דאָס וואָס מ׳רופט אַן אידן בשם "בנים", ווייזט אַז זיי זיינען אַ מציאות לגבי דעם "אב" (דעם אויבערשטן); און אע״פ אַז דער פאַרבונד פון אַ נשמה מיטן אויבערשטן איז ניט ווי אַ "בן" למטה וואָס "נהי׳ מהות בפ״ע" פון דעם אב, נאָר די נשמה איז "כולא חד (מיטן אויבערשטן) ואינה נפרדת ממנו ית׳ כלל"67 – איז דאָך אָבער דער עצם תואר "בן" אַ באַווייז, אַז דאָס איז כאילו ווי אַ צווייטע מציאות (ניט דער "אב"), און זיין מציאות וחביבות האָט אַן ערך ותפיסת מקום ביים אב – וואָס דאָס קען מען זאָגן נאָר לגבי דעם אור אלקי פון סדר השתלשלות68, וואָס איז אַ שורש ומקור אויף נבראים, און דערפאַר זיינען זיי דאָרט תופס מקום.

However, with regard to the G‑dly light that transcends the Spiritual Cosmos, the level of which it is said, “He has neither son nor brother,”14 it is not relevant to speak of any existence outside of His own Being.

With regard to this level, the Jewish people (and their cherished quality) are compared to sheep. For sheep (and their cherished quality) have no significance in relation to the essence of the Shepherd.

אָבער לגבי דעם אור אלקי שלמעלה מהשתלשלות, איז – "גם בן ואח אין לו״69 – עס איז ניט שייך צו זאָגן אַז ס׳איז דאָ וועלכע ס׳איז מציאות אויסער אים; און לגבי אים ווערן אידן (וחביבו­תם) פאַרגליכן צו צאן, וואָס זייער מציאות (ווי אויך זייער חביבות) האָט ניט קיין ערך לגבי דעם מהות פון רועה.

However, this is also a sign of the unique nature of the Jewish people, that even on the level of G‑dliness where there is no place for the existence of created beings – “He has neither son nor brother” – the Jews are nevertheless cherished.15

אָבער לאידך גיסא, איז דאָס גופא אַ באַווייז אויפן גודל העילוי פון אידן, אַז אויך אין דער דרגא פון אלקות וואו ס׳איז ניטאָ קיין נתינת מקום אויף דער מציאות פון נבראים – "גם בן ואח אין לו״ – אויך "דאָרטן" איז דאָ די חביבות צו אידן70;

On this level, however, the Jews’ cherished quality comes not because of their identity, who they are and the virtues they possess, but on the contrary, because of their transcendence of their identity and the awesome bittul to G‑d that they display. This bittul is a medium for the Divine light that transcends the Spiritual Cosmos, as it is written,16 “I dwell with the lofty and the holy ones, and with those who are crushed and humble in spirit.”

נאָר די חביבות זייערע איז ניט מצד זייער ״מציאות", נאָר פאַרקערט – מצד זייער עוצם הביטול צום אויבערשטן, וואָס דוקא דער ביטול איז אַ כלי צום אור אלקי שלמעלה מהשתלשלות, כמש״נ71 "מרום וקדוש אשכון ואת דכא ושפל רוח".

This concept – the awesome bittul exhibited by the Jewish people – is alluded to by the comparison of the Jews to sheep. For as we see in actual life, sheep possess the quality of bittul more than other animals.17

און אויך דער ענין – דער עוצם הביטול – איז מרומז אין דעם וואָס אידן זיינען געגליכן צו צאן. וואָרום, ווי מ׳זעט במוחש, איז אין צאן דאָ די טבע הביטול מער ווי באַ אַנדערע מיני בהמה72.

Scholars and Workers


4. These two analogies for the Jewish people – sons and sheep – allude to two modes in man’s Divine service:18 The level of sons relates to Torah study. This service focuses on intellectual understanding and comprehension. (In this mode of service, the person studying feels significant. After all, he is grasping the Torah through his own powers of comprehension.)


די צוויי תוארים פון אידן – "בן" און ״צאן״ – זיינען מרמז אויף צוויי אופנים אין עבודת האדם73:

בחי׳ בן איז די עבודה פון לימוד התורה, וואָס עיקרה איז – די הבנה והשגה שבמוח (אין וועלכער דער אדם הלומד פילט זיך אַלס אַ מציאות – ער נעמט תורה דורך זיין פאַרשטאַנד).

For a person’s study to focus on the true intent of the Torah, G‑d’s wisdom, his study must be characterized by bittul. Onlythrough the approach of “Let my soul be as dust to all” is it possible for G‑d to “open my heart to Your Torah”19 (as explained regarding the positive effect of reciting the blessings before Torah study).20Nevertheless, this bittul serves only as a foundation and preparation for Torah study. The Torah study itself, however, must be carried out (not with bittul, but on the contrary) with the power of intellect.

און אע״פ אַז כדי ער זאָל בלימודו מכוון זיין צו אמיתתה של תורה, צו חכמתו ית׳, מוז ער שטיין אין אַ תנועה פון ביטול – דוקא דורך "ונפשי כעפר לכל תהי׳" קען זיין "פתח לבי בתורתך"74 (וכידוע בענין "ברכו בתורה תחלה״75) – איז דאָס נאָר וואָס דער ביטול איז אַ יסוד והקדמה צו לימוד התורה; אָבער דער לימוד התורה גופא איז דאָך (ניט מיט ביטול, נאָר פאַרקערט) מיטן כח השכל דוקא.

On the other hand, sheep serve as an analogy for the Divine service of refining the world at large. Tzon, צאן, Hebrew for sheep, relates to the word yetziah, יציאה, “departure,”21 going out from the realm22 of Torah and occupying oneself with worldly affairs, to transform them into a dwelling place for G‑d in the lower realms.

"צאן" ווייזט אויף דער עבודה פון "בירורים". "צאן" איז פון לשון ״יציאה״76 – "אַרויסגיין" פון די ד׳ אמות של תורה און פאַרנעמען זיך מיט עניני העולם צו מאַכן פון זיי אַ דירה לו ית׳ בתחתונים.

This path of Divine service expresses a Jew’s true bittul to G‑d, how he goes beyond (צאן) his personal existence. For he does not perform this Divine service for himself, to reach personal fulfillment or to attain spiritual heights. (Indeed, on the contrary, the involvement with worldly matters is a descent for him. He must interrupt his study of Torah, in which he invests the highest and most refined capacities of his soul, and involve himself in matters of physical action.) This service is performed only to carry out G‑d’s purpose, to make a dwelling for Him in the lower realms.23

און דוקא די עבודה ברענגט אַרויס דעם אמת׳ן ביטול פון אַ אידן צום אויבערשטן – די יציאה ("צאן") פון זיין מציאות. וואָרום דאָס איז אַן עבודה וואָס אַ איד טוט זי ניט צוליב זיך, צוליב זיין שלימות און עלי׳

(וואָרום, אדרבה, דער עצם פאַרנעמען זיך מיט עניני העולם איז אַ ירידה פאַר אים, ער דאַרף מפסיק זיין פון לימוד התורה, אין וועלכן עס זיינען אַריינגעטאָן זיינע העכערע און איידלערע כחות הנפש, און זיך מתעסק זיין אין עניני עשי׳)

נאָר בלויז כדי צו אויספירן דעם אויבערשטנ׳ס כוונה, לעשות לו ית׳ דירה בתחתונים77.

When Yaakov Was a Shepherd


Based on the above, we can understand the connection between the concept of sheep and Yaakov’sDivine service in Lavan’s home.


דערמיט וועט מען פאַרשטיין דעם קשר ושייכות פון ענין הצאן צו עבודתו של יעקב בבית לבן.

There is a fundamental difference between Yaakov’s Divine service during the period described in Parshas Toldos and his Divine service which is described in Parshas Vayeitzei:24 Parshas Toldos describes Yaakov’s Divine service in keeping with the analogy of a son. He was “an artless man, dwelling in tents,”25interpreted by our Sages26 as referring to studying in the tents of Shem and the tents of Ever. Even the conclusion of the Torah reading which relates that Yaakov had to flee from his father’s house did not mark a cessation of his connection with constant Torah study. On the contrary, he “hid in the house of Ever for fourteen years”27 and studied Torah there.

דער חילוק צווישן עבודת יעקב אין דעם זמן וועגן וועלכן עס רעדט זיך אין פ׳ תולדות און עבודתו ווי זי ווערט אַרויסגעבראַכט אין פ׳ ויצא78:

אין פ׳ תולדות רעדט זיך וועגן דער צייט וואָס עבודת יעקב איז געווען בבחי׳ ״בן״ – "ויעקב איש תם יושב אהלים", "אהלו של שם ואהלו של עבר"79; און אויך בסוף הסדרה, וואו עס ווערט דערציילט אַז יעקב האָט געמוזט אַנטלויפן פון בית אביו, איז ער ניט אַוועק פון אהלה של תורה, נאָר אדרבה, "נטמן בבית עבר י״ד שנה"80 און דאָרט געלערנט תורה.

Parshas Vayeitzei, by contrast, speaks about Yaakov’s departure from the realm of Torah study and his arrival in Charan, the focus of G‑d’s anger in the world, as its name indicates.28 While in Charan, Yaakov lived in the house of Lavan. There (also) he worked as a shepherd in the simple sense of the word, serving Lavan with all his strength.29 (Indeed, Yaakov’s conduct serves as a model for the dedication that a worker must show his employer.)30

אין פ׳ ויצא אָבער רעדט זיך וועגן דעם ווי ויצא יעקב, ער איז אַרויס פון די ד׳ אמות של תורה און איז אָנגעקומען קיין חרן – חרון אף של מקום בעולם81, אין בית לבן הארמי; און דאָרט האָט ער געאַרבעט אַלס רועה פון צאן לבן (אויך) כפשוטו, און אין אַן אופן פון "בכל כוחי עבדתי גו׳"82 (ביז אַז מ׳לערנט אָפּ83 פון יעקב׳ן ווי אַזוי אַ פועל דאַרף אַרבעטן פאַר זיין בעה״ב);

And it was specifically this service which brought out the inner selfless commitment that characterized Yaakov. Despite the immense concealment and hiddenness of G‑dliness he experienced in Lavan’s home, Yaakov remained unaffected; “I lived with Lavan and I observed the 613 mitzvos.”31 There he established his family, the tribes of G‑d, in a manner concerning which our Sages commented, “His bed (progeny) was perfect.”32 This Divine service brought forth the ultimate bittul of Yaakov.

און דוקא די עבודה – אַז ניט קוקנדיק אויף דעם גודל ההעלם וההסתר בבית לבן, איז יעקב ניט נתפעל געוואָרן, און "עם לבן הרשע גרתי, ותרי״ג מצות שמרתי"84, און ער האָט דאָרט אויפגעשטעלט די שבטים שבטי י״ה אין אַן אופן פון "מטתו שלימה״85 – די עבודה האָט אַרויסגעבראַכט דעם תכלית הביטול פון יעקב׳ן.

This is the (inner) reason why the primary property which Yaakov earned and took with him from the house of Lavan was sheep. For sheep alludes to the spiritual peak which he attained through his Divine service in the house of Lavan, the quality of bittul,33 as explained above.

וי״ל אַז דאָס איז דער טעם (פנימי) וואָס דער עיקר פונעם רכוש וואָס יעקב האָט פאַרדינט און מיטגענומען פון בית לבן איז געווען צאן דוקא – ווייל אין "צאן" איז מרומז דער עילוי רוחני צו וועלכן ער איז צוגעקומען דורך עבודתו בבית לבן – דער ענין הביטול86, כנ״ל.

{This is also alluded to by the expression, “The man became prodigiously successful.”Poratz, the root of the word vayifrotz, translated as “became… successful,” literally means “broke through,” alluding to the inner strength required to break through barriers and overcome limitations. For through bittul (identified with sheep), one can overcome all the limits of the Spiritual Cosmos and approach the Divine light that has no limitations. This is alluded to by the words me’od me’od, translated as “prodigiously.” Me’od, which alludes to an unlimited quality, is repeated.34

[און דאָס איז אויך דער דיוק הלשון ״ויפרוץ האיש מאד מאד״ – פון לשון פורץ גדר – ווייל דורך ביטול (צאן) איז מען פורץ די גדרים פון סדר השתלשלות און מען קומט צו צום אור אלקי וואָס האָט ניט קיינע הגבלות – "מאד מאד" (ב׳ פעמים "מאד")87;

This sequence continued until, as reflected in the chassidic35 – and positively-oriented – interpretation of the verses,36 “He changed my wages ten times.... If he said, ‘The spotted ones will be your wages,’ all the flocks would bear spotted ones, and if he said, ‘Ringed ones shall be your wages,’ all the animals would bear ringed ones”; Yaakov drew down “the essential will of the Source of Emanation.” This level of G‑dliness is above any division or form. Hence, his wages were continually able to change from one form to another.}

ביז – ווי חסידות88 טייטשט אָפּ די פסוקים89 "והחליף את משכורתי עשרת מונים גו׳ אם כה יאמר נקודים יהי׳ שכרך גו׳ עקודים גו׳״ למעליותא – אַז יעקב בעבודתו האָט ממשיך געווען "עצמות רצון המאציל" וואָס איז העכער פון התחלקות וציור, און דערפאַר האָט זיין שכר געקענט נחלף ווערן פון איין ציור צום צווייטן].

When a Jew Should Speak Boldly


The Divine service of a son, which is dependent on one’s understanding and comprehension (i.e., qualities associated with one’s personal identity), must also be carried out in a manner of bittul (as stated above). Similarly, the Divine service of sheep, which is characterized (primarily) by bittul,mustalso (bring into expression) all of the powers of one’s soul, even those associated with one’s personal identity.


כשם ווי אין דער עבודה פון "בן", וואָס ענינה איז מיט הבנה והשגה ("מציאות"), מוז אויך זיין דער ענין הביטול (כנ״ל ס״ד) – עד״ז איז אויך לאידך גיסא, אַז אין דער עבודה פון "צאן", וואָס (עיקרה) איז ביטול, מוזן זיין (די פעולות פון) אַלע כחות הנפש, זיין "מציאות";

To the contrary, bittul and self-effacement alone are not sufficient to combat the concealment and hiddenness of G‑d in the world. Instead, it is necessary to follow the directive found in the very beginning of the Tur (and the Shulchan Aruch),37 “Be bold as a leopard... and valiant as a lion.” We must use the quality of boldness38 “not to be embarrassed when confronted by scoffers” and the quality of valor “to overcome one’s evil inclination and conquer it, like a mighty man who overcomes his adversary, vanquishing him and throwing him to the ground.”39

ואדרבה: מיט ביטול ושפלות אַליין קען מען ניט לוחם זיין קעגן דעם העלם והסתר העולם, נאָר עס מוז זיין – ווי די הוראה אין אָנהויב פון אַלע פיר חלקי הטור (ושו״ע90) – "עז כנמר גו' גבור כארי", אַז מ׳דאַרף נוצן די מדת העזות91 "שלא להתבייש מפני בני אדם המלעיגים", און די מדת הגבורה "להתגבר92 על יצרו לנצחו כגבור המתגבר על שונאו לנצחו ולהפילו לארץ"93.

However, with regard to this service of valor, it must be clarified that one must act as a result of his bittul to G‑d’s will. For if his valor comes as a result of his own yeshus (self-concern), it will be the opposite of holiness. Accordingly, such conduct cannot serve as the proper resource to combat those who scoff and oppose the Torah and its mitzvos.

נאָר דערביי דאַרף מען זיך באַוואָרענען, אַז דאָס זאָל געטאָן ווערן אַלס תוצאה פון זיין ביטול צום רצון העליון. אויב די גבורה וכו' איז מצד זיין אייגענער ישות, איז

(In addition, when one fights using the strength of his personal existence, he may not be victorious in battle. For the opposing side may well be fortified with a greater amount of that type of boldness.)

(נוסף אויף דעם, וואָס ווען מ׳איז לוחם מיטן תוקף פון דער אייגענער מציאות, קען מען ניט וויסן ווער וועט מנצח זיין די מלחמה, ס׳איז מעגלעך אַז דער צד שכנגד האָט אין זיך מערער פון דעם סוג עזות און שטאַרקייט – איז)

If instead a person exhibits boldness because the Torah commanded him to, his boldness and valor can vanquish any opponent. One can possibly explain that this is the inner reason why the Tur (and the Alter Rebbe in his Shulchan Aruch)40 also quote the name of the author of that statement, Yehudah ben Teima. This comes to allude41 to the fact that being “bold as a leopard” is appropriate only when it results from the approach alluded to by the name Yehudah ben Teima.

דאָס היפך הקדושה, ובמילא קען אַזאַ הנהגה ניט זיין קיין ריכטיגער סיוע אין זיין מלחמה מיט מלעיגים און מנגדים לתורה ומצות,

דוקא ווען ער פירט זיך אַזוי דערפאַר וואָס אזוי האָט אים תורה געהייסן, דאַן איז דאָס די עזות וגבורה וואָס איז מנצח דעם מנגד.

ויש לומר, אַז דאָס איז אויך דער טעם פנימי וואס דער טור (און אַזוי אויך דער אַלטער רבי בשולחנו94) ברענגט אויך דעם נאָמען פון דעם בעל המאמר "עז כנמר כו׳״ – "יהודה בן תימא":

Yehudah reflects the Divine service of hodaah, acknowledgment and bittul,42subordinating one’s will to a higher authority. Ben Teima teaches that the approach of bittul cannot merely be a preface at the beginning of one’s Divine service. Teima means “say” in Aramaic. The name ben Teima, “the son of Teima,” implies that one’s bittul must constantly be “said,” i.e., expressed. When one is “bold as a leopard,”43even when the qualities of boldness and valor are expressed as the Torah commands, one can easily slip into boldness and valor that stem from self-concern.44Therefore, there is a need for a constant reminder that one’s valor stems solely from Yehudah, i.e., bittul.

דאָס קומט צו מרמז זייןלח*, אַז די הוראה פון "עז כנמר כו׳" איז אַ הנהגה ראוי׳ ווען זי קומט פון "יהודה בן תימא" – יהודה מלשון הודאה, די עבודה פון הודאה וביטול95; און ס׳איז ניט מספיק אַז דער ביטול זאָל זיין בלויז ווי אַ הקדמה בתחילת העבודה, נאָר דער ״יהודה״ דאַרף זיין ״בן תימא״ – דער ביטול דאַרף זיך (נאָכאַנאַנד) "אַרויסזאָגן" אין דער הנהגה פון "עז כנמר כו׳"96. וואָרום וויבאַלד אַז מען שטייט אין דער תנועה פון עזות וגבורה קען מען אַריינפאַלן אין פשוט׳ער עזות פון ישות ח״ו97.

Diversifying Assets


On this basis, we can understand the particular points mentioned above regarding Yaakov’s sheep. Generally, Yaakov’s Divine service (and therefore his property) centered on sheep (bittul), as explained above. Nevertheless, he did not remain content with this. Instead, he included in his property “maidservants, servants, camels, and donkeys.” For in order to carry out the task of refinement as required (including also the refinement of Esav whom he would confront later), all the different types of Divine service (that are alluded to by these types of property)45 were necessary.


און דאָס איז דער ביאור אין די פרטים הנ״ל (סעיף א׳ וב׳) אין צאן יעקב:

אע״פ אַז כללות עבודתו (ורכושו) איז געווען צאן (ביטול), כנ״ל, האָט ער זיך אָבער דערמיט ניט באַנוגנט, נאָר ער האָט אויך אַריינגענומען אין זיין רכוש ״שפחות ועבדים וגמלים וחמורים״ – ווייל כדי צו דורכפירן כדבעי די עבודת הבירורים, (ובפרט דערנאָך די בירורים פון עשו), זיינען נויטיק אַלע פאַרשידענע פרטי ואופני העבודה (וועלכע זיינען מרומז אין די ענינים הנ״ל98).

When including these other elements, however, two matters must be forewarned:

נאָר אין דעם זיינען געווען צוויי באַוואָרענישן:

a) Yaakov increased his property by acquiring the other assets through (exchanging) sheep. This implies that they were not considered independent aspects of Divine service, but an outgrowth of the Divine service of bittul.

א) די הגדלת הרכוש מיט די פרטים נוספים האָט יעקב קונה געווען מיט און דורך דעם (אומבייט פון דעם) צאן – זיי זיינען ניט געקומען ווי אַן עבודה פאַר זיך, נאָר אַלס תוצאה פון עבודת הביטול.

b) Even afterwards, he did not exchange all of his sheep for other assets. On the contrary, even then sheep remained the major portion of his assets. For even when entering the battle against the concealment and hiddenness of G‑d within the world, where power and valor are necessary, the feelings of bittul mustremain a fundamental quality.

ב) אויך נאָכדעם האָט ער ניט פאַרקויפט דעם גאַנצן צאן און פאַרביטן מיט אַנדערע קנינים, נאָר אדרבה, דער צאן איז אויך דעמאָלט געבליבן עיקר רכושו. וואָרום אויך ווען מ׳איז אַריינגעטאָן אין דער מלחמה מיטן העלם והסתר העולם, וואָס פאָדערט תוקף וגבורה גו', מוז בלייבן דער הרגש הביטול אַן ענין עיקרי.

Confronting Challenge


In light of the above, we can appreciate why Yaakov did not mention sheep first when sending messengers to Esav, despite the fact that they represented his primary asset. By saying, “I have acquired oxen and donkeys, sheep, servants, and maidservants,” Yaakov was telling Esav of his spiritual assets, the merits46 and lofty powers that would sustain him in his imminent confrontation with Esav. In this way, he would frighten Esav and cause him to refrain from carrying out his designs.


עפ״ז איז אויך פאַרשטאַנדיק וואָס אין דער שליחות צו עשו׳ן ווערט דער פרט פון "צאן" ניט געשטעלט אַלס ערשטער פון די אויסגערעכענטע פרטי הרכוש – כאָטש אַז דאָס איז געווען עיקר רכושו:

מיט זאָגן "ויהי לי שור וחמור צאן ועבד ושפחה" האָט יעקב געוואָלט דערמאָנען די זכיות99 און כוחות נעלים וואָס וועלן אים ביישטיין, און דערמיט אָפּשרעקן עשו׳ן פון צו טאָן וואָס עשו האָט געוואָלט טאָן.

For this reason, Yaakov did not mention sheep first. As mentioned above, sheep reflect the qualities of bittul, lowliness, and submission. And to frighten Esav, it was primarily necessary to have him first appreciate Yaakov’s strength.47

Esav must know that Yaakov owns sheep, i.e., that he is characterized by bittul.Hence, he will know that Yaakov’s strength is not his own personal valor, but the strength of holiness. Nevertheless, with what do we frighten Esav? With power.

און דעריבער האָט ער ניט מקדים געווען דעם פרט פון צאן, וואָס ווייזט אויף טבע הביטול והשפלות וההכנעה – ווייל כדי צו אָפּשרעקן עשו׳ן, דאַרף ער (עשו) בעיקר און צום אַלעם ערשטן דערהערן דעם תוקף פון יעקב100; ער דאַרף טאַקע וויסן אַז ביי יעקב איז דאָ צאן – ד.ה. ענין הביטול, ובמילא איז זיין תוקף ניט קיין אייגענער, נאָר ס׳איז אַ תוקף דקדושה – אָבער מיט וואָס שרעקט מען אים אָפּ – מיט תוקף.

This, however, applies with regard to the qualities a person must show to impress his opponent. But for himself, he must know and remember the truth, that his power is an extension of his bittul,and a Jew’s primary resources are sheep.48

דאָס איז אָבער נאָר בנוגע צו דעם וואָס דער צד שכנגד דאַרף דערהערן. פאַר זיך אַליין דאַרף מען וויסן און געדענקען דעם אמת, אַז דער תוקף איז אַ תוצאה פון ביטול, ואדרבה – דער עיקר רכוש פון אַ אידן איז צאן דוקא.

A Mission of Vital Necessity


The above contains an obvious directive for our generation: We must follow the mode of Divine service mandated by Vayeitzei, going out to the world at large and illuminating it. True, beforehand, it is necessary to prepare oneself by studying Torah in the tents of Shem and Ever. But to attain the peak of “And the man became prodigiously successful,”i.e., “filling up the land and conquering it,”one must go out to the world and occupy himself with illuminating it.49


די איינפאַכע הוראה פון כל הנ״ל (בדורנו זה) איז: עס מוז זיין דער סדר עבודה פון ״ויצא״ – אַרויסגיין און ליכטיק מאַכן די וועלט. מען דאַרף און מען מוז פריער האָבן די הכנה פון לימוד התורה באהלי שם ועבר, מ׳דאַרף אָבער צוקומען צו "ויפרוץ האיש מאד מאד", מלאו את הארץ וכבשוהו101, מוז מען אַרויסגיין אין "ארץ" און פאַרנעמען זיך מיט באַלייכטן די וועלט102.

On the contrary, in this era, ikvesa diMeshicha, when Mashiach’s approaching footsteps can be heard, the primary focus of our Divine service is action.50 In the era of the Talmud, Torah study was the primary focus. This is no longer true in the present age. Indeed, as reflected in the ruling of the Shulchan Aruch,51there is no one in the present age of whom it can be said, “his Torah is his sole occupation” (as was the level of Rabbi Shimon bar Yochai and his colleagues). Not even a small percentage of the Jewish people are on that level, because the fundamental Divine service of the present era is action, performing acts of tzedakah.

ואדרבה, "בעתים103 הללו בעקבתא משיחא" איז דער עיקר העבודה דוקא אין עשי׳, משא״כ בזמן הש״ס ווען עס איז געווען אין תלמוד תורה, ע״ד דעם פסק דין אין שו״ע104, אַז היינטיקע צייטן איז ניטאָ די מציאות פון "תורתו אומנתו" (די דרגא פון רשב״י וחביריו), אפילו ניט ביי אַ מיעוט פון אידן – ווייל עיקר העבודה בזמן הזה איז אין עשי׳, מעשה הצדקה.

In particular, this applies in the present generation when the efforts to find Jews blundering in the darkness of exile and bring them to the light of the Torah and its mitzvos must be carried out on the most basic level. We are not speaking about making a common person a scholar, making a lesser scholar a greater scholar, or even making a person who is lax in his observance of mitzvos a genuinely G‑d-fearing individual. We are talking about actually saving lives!

ובפרט בדורנו זה, וואָס אָט די התעסקות – צו אויפזוכן אידן וואָס בלאָנדזשען אין חושך הגלות און זיי אַוועקשטעלן בקרן אורה פון נר מצוה ותורה אור – באַשטייט בעיקר ניט אַזוי אינעם אויפטו צו מאַכן פון אַן עם הארץ אַ למדן, פון אַ קלענערן למדן אַ גרעסערן, פון אַ מקיל במצות אַ ירא־שמים בתכלית, נאָר אין דעם ענין פון הצלת נפשות ממש!

For when we act in this manner, we save the life of a Jew and thereby all his descendants, insuring that they remain Jewish and conduct themselves (at least regarding their actual deeds) as a Jew must conduct himself.

מען איז מציל דעם נפש פון דעם אידן ובניו גו', עד סוף כל הדורות, אַז זיי זאָלן בלייבן אידן און פירן זיך (אָנהייבענדיג עכ״פ בנוגע למעשה) ווי אַ איד דאַרף זיך פירן.

The Key to Success


To add another point: For a person’s efforts to be crowned with success, they must be motivated by bittul.He must be dedicated to a higher purpose and carry out these activities for the sake of fulfilling G‑d’s mission of illuminating the exile.


נאָך אַ נקודה אין דעם: כדי אַז די עבודה זאָל זיין בהצלחה רבה, מוז עס געטאָן ווערן מתוך ביטול; מ׳דאַרף עס טאָן כדי צו אויספירן די שליחות פון אויבערשטן צו באַלייכטן דעם חושך הגלות.

When one carries out his mission with bittul, his efforts are not determined by the limits of his nature and personal satisfaction.52 It does not make that much difference to him where G‑d sends him. Wherever G‑d’s providence directs him, with whichever people he comes into contact, he invests all of his power and all of his strength to raise up “many students,”53 surpassing all boundaries and limits in a manner in which “the man becomes prodigiously successful.”

בשעת מען טוט די עבודה מתוך ביטול, איז זי ניט אויסגעמאָסטן לויט די מדידות והגבלות פון טבע און געשמאַק; ס׳איז באַ אים ניטאָ קיין גרויסע נפק״מ וואוהין דער אויבערשטער שיקט – אין יעדער אָרט ומצב וואו די השגחה עליונה פירט, און באַ יעדן סוג אידן מיט וועלכע ער קומט אין פאַרבינדונג, לייגט ער זיך אַריין מיט אַלע כוחות און בכל התוקף צו אויפשטעלן "תלמידים הרבה"105, למעלה ממדידה והגבלה, אין אַן אופן פון "ויפרוץ האיש מאד מאד".

When one proceeds with the attitude that one must carry out G‑d’s mission, one is successful with all types of students. To borrow the words from the Torah reading, “If he said, ‘The spotted ones will be your wages....’ If he said: ‘The ringed ones....’ All the flocks would bear....”; i.e., all of the students grow up in the desired manner. Moreover, “they are more fertile than other sheep;”54their bittul will enable them to produce many students. One’s “bed (progeny) is perfect”; there are no flaws in one’s offspring, i.e., his students.

און בשעת מען גייט מיט דער הנחה אַז מ׳דאַרף אויספירן דעם אויבערשטנ׳ס שליחות, איז מען מצליח מיט אַלע סוגי תלמידים – "אם כה יאמר נקודים גו׳" און "אם כה יאמר עקודים גו' ", איז – "וילדו כל הצאן גו׳ ״, אַלע תלמידים וואַקסן אויס כדבעי, און נאָכמער "פרות ורבות יותר משאר צאן״106, און ס׳איז ״מטתו שלימה״ – ס׳איז ניטאָ קיין דופי ח״ו אין בניו־תלמידיו.

This prepares each Jew – and all Jews – for the true and ultimate Redemption. In this Redemption, not one Jew will remain in exile, as we have been promised,55 “You, the Children of Israel, will be gathered one by one,” and “a great congregation will return here”;56 may this take place in the immediate future.

און דאָס גרייט צו יעדן איד און אַלע אידן צו דער גאולה האמיתית והשלימה, וואָס באַ דער גאולה וועט קיין איין איד ניט בלייבן אין גלות, ווי דער יעוד "ואתם תלוקטו לאחד אחד בני ישראל"107, און "קהל גדול ישובו הנה"108, בקרוב ממש.

Likkutei Sichos, Volume 15, P. 252ff. (Adapted from a sichad delivered on Yud Kislev 5737 [1976])

(משיחת יו״ד כסלו תשל״ז)