6

A Jew’s Divine service must combine two opposite thrusts. As emphasized above, his own work and labor are necessary. Simultaneously, however, it is demanded from him to rise above his personal self. He must realize that nothing he accomplishes is the result of “his strength and the power of his hand,” but that it is G‑d “who gives him the power to prosper.”1

ו

כאָטש מען מאָנט פון אַ אידן ער זאָל ניט זיין קיין מציאות פאַר זיך, ער זאָל האָבן די הכרה אַז אַלץ וואָס ער טוט איז עס ניט בכחו ועוצם ידו נאָר “הוא הנותן לך כח לעשות חיל”7, דער אויבערשטער גיט דעם כח אויף דעם, פונדעסטוועגן, צוזאַמען דערמיט, מאָנט מען ביי אַ אידן עבודה, ער זאָל טאָן מיט די כחות וואָס מ׳האָט עם געגעבן.

This reliance on G‑d should not, however, rob a Jew of his initiative and his urge to achieve. Work is demanded of him, to labor with his G‑d-given potentials. Just as G‑d fuses opposites, since a Jew is connected to G‑d, it is demanded from a Jew to combine opposite thrusts. He should have absolutely no sense of self, knowing it is G‑d who achieves everything, and yet simultaneously work and labor with his own power.

אַ איד איז דאָך פאַרבונדן מיטן אויבערשטן, און אַזוי ווי דער אויבערשטער איז נושא הפכים, אַזוי מאָנט מען אויך פון אַ אידן צוויי קעגנזאַצן: ביטול במציאות, ער זאָל וויסן אַז אַלץ טוט דער אויבערשטער, און פונדעסטוועגן זאָל ביי אים זיין עבודה ויגיעה בכח עצמו דוקא.

The need to combine these two contradictory thrusts comes into play in a Jew’s efforts to earn a livelihood. On one hand, it is demanded from him to have simple faith that everything is granted him by G‑d. Since it comes from G‑d, Who is the ultimate of good, it follows that whatever he receives must be good in a complete sense. If it appears to our material eyes that it is, G‑d forbid, the opposite of good, that itself merely proves that it comes from a very lofty level of goodness, the good of the hidden spiritual realms, a good so lofty it cannot be overtly revealed on this earthly plane.2 Simultaneously, it is asked of a Jew to manifest perfect trust (bitachon), believing without any doubt that he will receive overtly revealed good, goodness that can be recognized as good within one’s physical reality.

Bitachon does not mean trusting that G‑d will provide circumstances which He alone appreciates as good. Bitachon means trusting that G‑d will provide us with good that we can appreciate as good even with our limited human understanding.

We must have such trust even when, according to natural circumstances, there is no reason or basis for it.3 Even then, one should trust that G‑d will surely help. For G‑d is not – Heaven forbid –limited, and He has the potential to change nature.

על דרך ווי בנוגע צו צרכים הגשמיים פון אַ אידן, מאָנט מען פון אים צוויי הפכיים: פון איין זייט זאָל ער האָבן די אמונה פּשוטה אַז אַלץ קומט פון דעם אויבערשטן, און וויבאַלד אַז עס קומט פון אויבערשטן, וואָס ער איז תכלית הטוב, איז דאָך אַלץ טוב בתכלית – אַי וואָס לעיני בשר זעט זיך אָן אַז ס׳איז חס ושלום היפך הטוב, איז אדרבה, דאָס גופא ווייזט אויף אַ גאָר הויכער מדריגה אין טוב (טוב פון עלמא דאתכסיא), וואָס קען למטה ניט נתגלה ווערן8; וביחד עם זה, מאָנט מען ביי אַ אידן דעם בטחון הגמור,
אָן קיינע ספיקות, אַז עס וועט זיין גוט בטוב הנראה והנגלה, וואָס דער מיין פון בטחון איז דאָך ניט אַז ער איז בוטח אַז דער אויבערשטער וועט טאָן אַזאַ זאַך וואָס נאָר דער אויבערשטער ווייסט אַז ס׳איז גוט, נאָר ער איז בוטח אַז דער אויבערשטער וועט אים מטיב זיין בטוב הנראה והנגלה, אַז אויך דער מענטש וועט זען אַז ס׳איז טוב. און דעם בטחון דאַרף מען האָבן אפילו אין אַזאַ צייט ווען אין טבע זעט זיך ניט חס ושלום קיין שום אויסזיכט אויף דעם9, און פונדעסטוועגן איז ער בוטח אַז דער אויבערשטער וועט אים זיכער העלפן, ווייל דער אויבערשטער איז ניט מוגבל חס ושלום ובידו לשנות הטבע.

When a person is forced to actually experience suffering, G‑d forbid, he should accept it with happiness,4 believing with perfect faith that this is true and complete good. When, however, suffering has yet to have been visited upon him, even though according to the circumstances there seems no natural way of avoiding it, he must have perfect trust that G‑d will bring him overt and recognizable good, and remove the threat.

אויב ס׳זיינען שוין געקומען יסורים רחמנא לצלן אויף אים, דאַרף ער זיי מקבל זיין בשמחה10. גלויבן באמונה שלימה אַז ס׳איז טוב גמור, אָבער כל זמן ס׳זיינען ניט געקומען די יסורים, איז אפילו בשעת ס׳איז אַזוינע אומשטענדן וואָס על פּי טבע איז ניטאָ קיין אויסזיכט צו פאַרמיידן די יסורים, דאַרף ער זיין בבטחון גמור, אַז דער אויבערשטער וועט מיט אים מטיב זיין בטוב הנראה והנגלה. פון אַ אידן מאָנען זיך ביידע זאַכן, ווייל ער איז פאַרבונדן מיטן אויבערשטן, וואָס ער איז נושא הפכיים.

We ask these two seemingly contradictory things from a Jew. This is possible because every Jew is connected with G‑d, who reconciles opposites. Such bitachon does not contradict faith at all. Indeed, it is one of the foundations of faith.

און דעריבער, איז דער בטחון ניט קיין סתירה צו דער אמונה. ובכלל איז גאָר אדרבה, בטחון איז מיסודי ועיקרי האמונה.

Similar concepts apply with regard to our Divine service. A Jew must be aware that “Everything is in the hands of heaven.”5 Even “the fear of heaven,” which our Sages say is not in the hands of Heaven but rather is given over to man’s initiative, requires G‑d’s help, for we can do nothing alone.

Nevertheless, together with our knowledge that “Everything is in the hands of heaven,” individual effort and initiative are required. Since both this knowledge and personal initiative stem from the G‑dly soul, which is “an actual part of G‑d,”6 Who reconciles opposites, in truth, these two thrusts are not contradictory. On the contrary, one complements the other.

און אַזוי איז אויך בנוגע צו עבודה הרוחנית: צוזאַמען מיט דער ידיעה אַז “הכל בידי שמים”11, אַז אַלץ קומט פון דעם אויבערשטן – און אפילו דער ענין פון “יראת שמים” אויף וועלכן מען איז מסיים “חוץ מיראת שמים”, אַז דאָס האָט מען איבערגעגעבן דעם מענטשן, איז אויך אין דעם, קען מען אַליין גאָרניט אויפטאָן כנ״ל – אָבער, ביחד עם זה, פאָדערט זיך דוקא עבודה בכח עצמו. און וויבאַלד, אַז ביידע תנועות קומען פון נפש האלקית וואָס זי איז חלק אלקה ממש, נושא הפכיים, זיינען די צוויי תנועות באמת ניט בסתירה, אדרבה, זיי זיינען משלים איינע דער אַנדערער.

Adapted from a sichah delivered on Yud Shevat, 5722 (1962) (Likkutei Sichos, Vol. 3, p. 876ff.)